Manuel Velázquez (1917–2014) był portorykańskim lutnikiem, który zdobył sławę w Nowym Jorku i jest powszechnie uważany za najwybitniejszego amerykańskiego lutnika w europejskiej tradycji. Jego gitary inspirowane gitarami Hausera były używane przez Andrésa Segovię , Juliana Breama i Pepe Romero .
Manuel Velázquez w skrócie
- Urodzony: 20 lutego 1917 r. w Portoryko
- Zmarł: 4 kwietnia 2014 r. w swoim domu rodzinnym w Centralnej Florydzie w wieku 97 lat
- Warsztaty: Nowy Jork (420 Third Avenue), Portoryko (Ponce 1972–1982), Wirginia (1982–1992) i Centralna Floryda (od 1992)
- Uczył się od: starszego brata Ofelio, stolarza, i ojca, który nauczył go grać na drewnie; pierwszą gitarę kupił około 1929 roku, mając 12 lat
- Nagrody: Nagroda za przywództwo w branży przyznawana przez Guitar Foundation of America (1996), Nagroda Florida Folk Heritage (2004)
- Styl: kompaktowe gitary w stylu Hausera, w tradycjiHermanna Hausera I i Hermanna Hausera II
- Grana przez: Andrés Segovia , Julian Bream , Pepe Romero , Rey de la Torre, Sabicas, Jorge Morel, Chet Atkins, Paul Simon, Keith Richards
- Syn: Alfredo Velázquez (ur. 1970), który nauczył się rzemiosła w warsztacie swojego ojca
Z Portoryko do Nowego Jorku
Manuel Velázquez urodził się w Portoryko 20 lutego 1917 roku jako jedno z trzynaściorga dzieci. Jego ojciec, rolnik, posiadał dogłębną wiedzę o drewnie, starszy brat Ofelio był stolarzem, który również eksperymentował z wytwarzaniem instrumentów, a rodzinna tradycja stolarska sięga czasów dziadka ze strony matki, Justo Hernándeza, który pochodził z Hiszpanii. Manuel zbudował swoją pierwszą gitarę około 1929 roku, w wieku dwunastu lat, a po przedwczesnej śmierci Ofelio zajął się wytwarzaniem gitar, częściowo w hołdzie dla brata. Kolumbijski muzyk i dyrygent Jorge Rubiano, mieszkający wówczas w Portoryko, zachęcił go do zostania profesjonalnym lutnikiem i pokazał mu ważne hiszpańskie gitary Torresa i Santosa Hernándeza – a usłyszenie Andrésa Segovii grającego na jego gitarze Hauser z 1937 roku pozostawiło trwały ślad w jego ideale brzmienia.
Około 1941 roku przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie pracował jako stolarz i w stoczni wojennej, po czym założył własny warsztat gitarowy przy Third Avenue 420 na Manhattanie, który stał się miejscem spotkań niektórych z najlepszych gitarzystów tamtych czasów; pod koniec lat 60. budował i naprawiał gitary również w warsztacie Noaha Wulfe'a przy 57. ulicy.
Portoryko, Wirginia i Floryda
W 1962 roku Velázquez wrócił do Portoryko, aby rozszerzyć swoją produkcję dzięki wsparciu rządu. Przez kilka lat podróżował między Nowym Jorkiem a Portoryko. Od 1972 roku rodzina mieszkała w Ponce, od 1982 roku w Wirginii, niedaleko Arlington, a w 1992 roku osiedlili się w Centralnej Florydzie, gdzie Manuel później pracował ramię w ramię z synem Alfredo i kontynuował rozwój aż do dziewięćdziesiątki. Zmarł w swoim domu rodzinnym w Centralnej Florydzie 4 kwietnia 2014 roku w wieku 97 lat.
Tradycja Hausera w Ameryce
Gitary Velázqueza są najczęściej porównywane do gitarHermanna Hausera I i Hermanna Hausera II , a porównanie to dotyczy zarówno ich wyglądu, jak i brzmienia: świetna klarowność i separacja między głosami, idealna równowaga, lśniące wysokie tony ponad stabilnymi basami i naturalny, „drewniany” charakter brzmienia. Jego wczesne gitary z lat 50. są zadziwiająco bliskie gitarom Hausera z tego samego okresu. W latach 70. i na początku lat 80. zbudował również większy, bardziej zaokrąglony i głębszy korpus o jeszcze potężniejszym brzmieniu, zanim powrócił do kompaktowego modelu w stylu Hausera, który dla wielu gitarzystów definiuje gitarę Velázqueza. Zbudował głównie gitary klasyczne z płytą wierzchnią ze świerku, ale także kilka gitar z płytą wierzchnią z cedru, kilka gitar flamenco i modeli „Torres”, z których jeden został ręcznie zadedykowany Antonio de Torresowi , „ojcu nowoczesnej gitary”.
Etykiety Velázqueza
Na jego najwcześniejszych etykietach widniał napis „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” wraz z rokiem produkcji i jego podpisem. Od połowy lat 50. używał etykiety w formie zwoju, która towarzyszyła mu do końca kariery – „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” – datowanej ręcznie i podpisanej w poprzek środka, długo po tym, jak opuścił Nowy Jork. Na gitarach z lat 50. i początku lat 60. wpisywał również numer w rogu etykiety (na przykład nr 151, 157 i 163 w 1955 r., nr 3 w 1957 r., nr 20 w 1960 r.), a na niektórych gitarach z końca lat 60. napis „New York” jest ręcznie zaczerniony. Kiedy dekady później odrestaurował jedną ze swoich gitar, dodał drugą, datowaną etykietę.
Grane przez wspaniałych gitarzystów
Andrés Segovia poszukiwał jego gitar, a na jego instrumentach grali Julian Bream , Pepe Romero , Rey de la Torre, Jorge Morel, Ichiro Suzuki i mistrz flamenco Sabicas – a także muzycy spoza świata muzyki klasycznej, w tym Chet Atkins, Earl Klugh, Harry Belafonte, Paul Simon i Keith Richards, który kupił Velázqueza z 1956 roku. W 1996 roku otrzymał nagrodę Guitar Foundation of America's Industry Leadership Award, a w 2004 roku Florida Folk Heritage Award.
Alfredo Velázquez
Jego syn Alfredo Velázquez, urodzony na Manhattanie 23 października 1970 r., zbudował swoją pierwszą gitarę w 1991 r. i nauczył się rzemiosła od ojca, przejmując jego zasady konstrukcyjne – przede wszystkim pod wpływem Torresa, Santosa Hernándeza i Hermanna Hausera I. Ojciec i syn pracowali razem w swoim studiu na Florydzie, a etykiety Alfredo nawiązują do wzoru ojca w formie zwoju.
Książki o Manuelu Velázquezie
Gitara Velázqueza z 1978 roku została zreprodukowana w książce Alberto Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a gitara Velázqueza z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda znajduje się w książce „The Classical Guitar – A Complete History”:
Manuel Velázquez Guitars w GSI
Zawsze byliśmy wielkimi fanami gitar Velázqueza – był jednym z największych mistrzów tradycyjnego stylu budowy gitar w Stanach Zjednoczonych – i wiele jego gitar przewinęło się przez nasze drzwi na przestrzeni lat. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Manuel Velázquez?
Portorykański lutnik (1917–2014), który zyskał sławę w Nowym Jorku i stał się najsłynniejszym amerykańskim producentem gitar klasycznych w tradycji europejskiej.
Jakie są gitary Manuela Velázqueza?
Większość z nich to kompaktowe gitary klasyczne w stylu Hausera, charakteryzujące się doskonałą klarownością, równowagą, lśniącymi wysokimi tonami i stabilnymi basami.
Kto grał na gitarze Manuela Velázqueza?
Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre, Jorge Morel i Sabicas, a także Chet Atkins, Paul Simon i Keith Richards.
Czy Manuel Velázquez ponumerował swoje gitary?
Na niektórych gitarach z lat 50. i początku lat 60. w rogu etykiety widniał numer; na późniejszych etykietach widniał jedynie rok produkcji i jego podpis.
Kim jest Alfredo Velázquez?
Syn Manuela Velázqueza (ur. 1970) nauczył się wyrobu gitar od swojego ojca i kontynuuje jego tradycję.
