1878 Antonio de Torres „SE 14” SP/CY

Ta gitara Antonio de Torresa z 1878 roku wykonana jest z drewna świerkowego i cyprysowego i pochodzi z Almerii. Oznaczona jest numerem SE 14. Jest to jedna z pierwszych gitar z drugiej epoki, odrestaurowana przez Yurisa Zeltinsa.

W powyższych filmach Chris Garwood z GSI po raz pierwszy prezentuje tę gitarę, a w materiale z Guitarrada II (2005) Pepe Romero gra Luisa Milána, Marc Teicholz gra Fernando Sora, a Richard Bruné opowiada o niej.

SE 14, zbudowany w Almerii w 1878 roku

Zbudowana w drugiej epoce Torresa, gitara ta ma numer 14 na etykiecie, nadany przez jej twórcę – wersja z napisem „D. Antonio de Torres, constructor de guitarras en Sevilla, vive hoy en Almería, Calle Real, Nº 23” i ręcznie dopisanym napisem „Guitarra núm. 14, 2.ª época”. Jest to dzieło mistrza, który powrócił do swojego rzemiosła kilka lat po tym, jak ponownie zajął się wytwarzaniem gitar w Almerii.

Dźwięk

Jak w przypadku każdego Torresa, którego słuchaliśmy, słowa wciąż okazują się niewystarczające, by opisać brzmienie. Wysokie tony mają urzekającą, „aksamitną” i wielowymiarową fakturę, a niezwykła jest wrażliwość każdej nuty na najmniejszą zmianę pozycji prawej ręki – co pozwala na szeroką gamę barw i ekspresji. Basy są szerokie i głębokie, z bogatym, dźwięcznym dołem, a także z wielkim lirycznym urokiem i charakterem. Oceniając brzmienie takiej gitary, trudno powiedzieć, gdzie kończy się geniusz Torresa, a zaczyna kumulacja lat gry wielkich artystów.

Restauracja i grywalność

Prawie 20 lat temu Yuris Zeltins wykonał fantastyczną naprawę instrumentu, przywracając go do stanu nadającego się do koncertów i nagrań. Gitara nie może być łatwiejsza w graniu – gra się na niej „jak w maśle”. To prawie tak, jakby grający po prostu pomyślał o muzyce, położył dłoń na strunach i voilà – muzyka magicznie śpiewa z gitary.

Torres dla muzyki klasycznej i flamenco

To również doskonały przykład instrumentu z cyprysu, który równie dobrze sprawdza się w repertuarze klasycznym i brzmieniu, jak i w flamenco – jest niezwykle wszechstronny. To prawdziwy cud techniki i kolejny dowód na wzniosły kunszt jego konstruktora, ojca współczesnej gitary klasycznej i flamenco.

Dalsza lektura o Torresie

Aby dowiedzieć się więcej o życiu Antonia de Torresa, koniecznie przeczytaj jego biografię orazten fragment o brzmieniu Torresa z książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres”. Mamy również wywiad Pepe Romero z Kennym Hillem na temat mistrza lutnictwa. Zobacz takżeOrfeo Magazine #9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.