1886 Antonio de Torres "SE 92" z kołkami SP/CY

Ta gitara Antonio de Torres z 1886 r. wykonana jest z drewna świerkowego i cyprysowego, z drewnianymi kołkami, oznaczona numerem SE 92 – to gitara Torresa z drugiej epoki z Almerii, która kiedyś była częścią kolekcji Hosokawa w Japonii.

W powyższym filmie Alan Mearns gra na tej gitarze Mazurek op. 17 nr 4 Fryderyka Chopina.

SE 92: Mała wieża z kołkami

Zbudowana w drugiej epoce Torresa, gitara ta nosi numer SE 92 na etykiecie nadany przez jej twórcę – bardzo niewyraźny, ale wciąż (ledwie) czytelny obok nadruku „Calle Real, número 23 ... Segunda Época”. Ta bardzo mała gitara pod względem wielkości i proporcji, z drewnianymi kołkami, wciąż szczyci się potężnym, bogatym i po prostu wspaniałym brzmieniem.

Budowa według Romanillosa

José Romanillos wymienia SE 92 w swojej książce o Torresie i zauważa, że jest on podobny do SE 117. Płyta rezonansowa wykonana jest z trzech kawałków świerku, usztywnionych pięcioma radialnymi i dwoma diagonalnymi podpórkami. Rozeta wykonana jest z okręgów z ciemnych i jasnych pasków, podstrunnica z hebanu, a mostek z palisandru, a tył i boki z dwuczęściowego cyprysu.

Dźwięk i grywalność

Jak bogate i harmonijne jest brzmienie, jak idealnie zrównoważone są dźwięki, gdy się łączą, jak gitara wibruje – za każdym razem, gdy słuchaliśmy Torresa, brakuje słów. W tym przypadku soprany są aksamitne i wielowymiarowe, reagując na najmniejsze ruchy prawej ręki, oferując szeroką paletę barw i ekspresji, a basy są głębokie i dźwięczne, z wielkim lirycznym urokiem. Ponownie, to mniejsza gitara, ale gra się na niej z wielką łatwością w rękach każdego muzyka, po części dzięki jej zaskakującej responsywności. Cypress czyni ją również wszechstronnym instrumentem, równie dobrze sprawdzającym się w repertuarze klasycznym, jak i w flamenco.

Stan

Gitara przeszła kilka napraw i renowacji, które zostały wykonane kilkadziesiąt lat temu, prawdopodobnie w Japonii, gdy była częścią kolekcji Hosokawa. Do dziś wszystko pozostało w idealnym stanie i nie wymaga żadnych prac.

Więcej o Antonio de Torresie

Aby dowiedzieć się więcej o mistrzu z Sewilli i Almerii, przeczytaj naszą biografię Antonia de Torresa ,„The Torres Sound” – fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” – oraz wywiad Pepe Romero o Torresie z Kennym Hillem. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.