1886 Antonio de Torres „SE 99” SP/CY (kolekcja Romero)

Ta gitara klasyczna Antonio de Torres z 1886 roku wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego pochodzi z Almerii, ma numer SE 99 i pochodzi z prywatnej kolekcji Pepe Romero .

Na powyższym filmie Pepe Romero gra na gitarze utwór „Tango María” Francisco Tárregi.

Z kolekcji Pepe Romero

Ten instrument był jedną z sześciu gitar z prywatnej kolekcji Pepe Romero, które zostały zaprezentowane podczas pamiętnego wydarzenia w salonie GSI 1 czerwca 2013 r. Te 6 instrumentów wybrano w szczególności, ponieważ są to gitary, które wywarły największy wpływ na jego syna, lutnikaPepe Romero Jr. , w ciągu jego życia, zarówno przed, jak i w trakcie jego działalności jako lutnika.

Prezentowane przez Pepe Jr., grane przez Scotta Tennanta

Gitary zaprezentował Pepe Jr., a zagrał na nich sam maestro Scott Tennant . To była chyba najbardziej osobista relacja z tymi absolutnie historycznymi gitarami, jaką można sobie wyobrazić, z historiami i informacjami przekazanymi przez Pepe Jr., który studiował te gitary dogłębnie (i dosłownie z nimi obcował). A możliwość grania na nich przez Scotta Tennanta w tej kameralnej, świetnie brzmiącej przestrzeni sprawiła, że był to jedyny w swoim rodzaju koncert. Kliknij tutaj , aby zobaczyć zdjęcia z wydarzenia.

SE 99 i więcej na temat Antonio de Torres

Jego wytwórnia to almerska wytwórnia z drugiej epoki, z utworem „Segunda Época, nº 99” napisanym przez Torresa. Życie Torresa jest opisane w naszej krótkiej biografii , a książka José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” wyjaśnia jego brzmienie wtym fragmencie . Pepe Romero dzieli się swoimi doświadczeniami z tymi gitarami w wywiadzie z Kennym Hillem . Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonio de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.