1919 Santos Hernández SP/CY (kolekcja Romero)

Ta gitara Santos Hernández z 1919 roku wykonana jest ze świerku i cyprysu i pochodzi z Madrytu oraz kolekcji rodziny Romero. Jest to jeden z podstawowych instrumentów, który wywarł wpływ naPepe Romero Jr.

W powyższym filmie Scott Tennant gra na gitarze utwory „Gallarda” i „Fantasía que contrahaze la harpa” Mudarry oraz „Welscher Tantz” Neusidlera.

Santos, który ukształtował Pepe Romero Jr.

Ta konkretna gitara, zbudowana w 1919 roku, jest wspaniałym przykładem twórczości Santosa. Pepe otrzymał ją w prezencie od ojca na początku swojej kariery, który pozwolił mu wybrać jedną gitarę Santos spośród kilku w swojej kolekcji. Wybrał ten instrument ze względu na jej piękne brzmienie, ciepło, przejrzystość i duszę. Chociaż jest to gitara z cyprysu… powstała w czasach, gdy nie było rozróżnienia między „klasyką” a „flamenco” – jest to w zasadzie świetna „gitara” i doskonale pasuje do obu stylów gry. Ta świadomość wywarła głęboki wpływ na podejście Pepe Jr. do tworzenia gitar. Wystarczy rzucić okiem na kształt główki i kształt główki Pepe Jr., aby dostrzec jego dawny adres: Plaza de Nicolás Salmerón 8 w Madrycie.

Na żywo w GSI: Scott Tennant i Pepe Romero Jr.

Ten instrument został zaprezentowany podczas wydarzenia 1 czerwca 2013 w GSI , jako jedna z sześciu gitar z osobistej kolekcji Pepe Romero, które zostały zaprezentowane podczas pamiętnego wieczoru w salonie GSI. Te sześć instrumentów wybrano w szczególności, ponieważ są to kluczowe gitary, które miały największy wpływ na jego syna, lutnika Pepe Romero Jr., w ciągu jego życia, zarówno przed, jak i w trakcie jego działalności jako lutnika. Gitary zostały zaprezentowane przez Pepe Jr., a grał na nich nikt inny, jak sam maestro Scott Tennant. Było to chyba najbardziej osobiste połączenie z tymi absolutnie historycznymi gitarami, jakie można było uzyskać, z historiami i informacjami dostarczonymi przez Pepe Jr., który studiował te gitary dogłębnie (i dosłownie z nimi mieszkał). A możliwość grania na nich przez Scotta Tennanta w świetnie brzmiącej kameralnej przestrzeni sprawiła, że był to koncert jedyny w swoim rodzaju. Kliknij tutaj , aby zobaczyć zdjęcia z wydarzenia.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.