1903 Santos Hernández „El Bombón” SP/CY

„El Bombón” to gitara Santosa Hernándeza z 1903 r. wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego w Madrycie – jest to najwcześniejsza znana gitara z jego metką, zbudowana dla niego samego i przechowywana przez niego aż do śmierci.

Najwcześniejsza znana wytwórnia Santos Hernández

Ta konkretna gitara jest wyjątkowa. Została zbudowana w 1903 roku i jest najwcześniejszą znaną gitarą z jego metką – „Santos Hernández, Constructor de Guitarras, Madrid” z rokiem napisanym ręcznie – ponieważ w tamtym czasie pracował on w warsztacieManuela Ramíreza , produkującym instrumenty z jego metką. Dlaczego miałby stworzyć tę gitarę w 1903 roku? Dla siebie!

Utrzymywany przez Santosa do 1943 roku

Stan tej gitary jest znakomity, co oczywiście ma sens, ponieważ Santos przechowywał ją aż do śmierci w 1943 roku. Pozostała w rodzinie przez ponad pół wieku, a obecnie znajduje się w kolekcji Jonathana Kellermana. To niezwykle urokliwy przykład najlepszych prac Santosa, z pięknymi materiałami i jego charakterystycznym, precyzyjnym kunsztem. Gitara charakteryzuje się pięknym, trzyczęściowym tyłem z cyprysu oraz prostą, ale elegancką rozetą z koncentrycznych pierścieni.

Dźwięk „zamyślony”

Mówi się, że był osobą bardzo zamkniętą w sobie, a jednocześnie dumną, co odzwierciedla brzmienie jego bardziej typowych gitar – ta w szczególności charakteryzuje się bogatym, głębokim i niemal „zamyślonym” brzmieniem, wspieranym przez solidny, niemal pewny siebie fundament w centrum każdej nuty. Ma też piękny, luźny, staroświecki charakter. Ogólnie rzecz biorąc, jest to wspaniały i unikatowy przykład twórczości tego znakomitego twórcy.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.