1903 Enrique García nr 13 SP/MH

Ta pochodząca z 1903 roku gitara klasycznaEnrique García wykonana jest ze świerku i mahoniu i została wykonana w Barcelonie pod numerem 13 w jego warsztacie przy Calle Aragón – zbudowanym zaledwie rok przed gitarą García, na której słynął Francisco Tárrega.

W powyższym filmie Lovro Peretić gra na tej gitarze swoją aranżację Intermezzo op. 117, nr 1 Johannesa Brahmsa.

García z 1903 r. z Calle Aragón

To wspaniale zachowany egzemplarz gitary Enrique Garcíi o wspaniałym brzmieniu i znakomitej grze, zbudowanej w niezwykle ekscytującym okresie jego kariery. Etykieta instrumentu została wypełniona ręcznie – „rok 1903”, „nº 13” oraz ulica Calle Aragón, gdzie numer 455 został poprawiony na 369. Stylistycznie instrument charakteryzuje się dość prostą (ale bardzo elegancką) dekoracją, zwłaszcza w porównaniu ze znacznie bardziej misternymi i bogato zdobionymi gitarami zbudowanymi w latach 1919–1922, po tym jak Francisco Simplicio zaczął dla niego pracować.

Dźwięk i stan

Ta gitara ma niesamowite brzmienie „starego świata” z głębokim „dolnym” brzmieniem (słyszalnym i wyczuwalnym nawet w wysokich tonach), co czyni ją bardzo mroczną i tajemniczą. Choć brzmienie jest pełne i bogate, to wciąż cechuje się dużą klarownością i separacją. Stan jest doskonały jak na gitarę z tego rocznika: ma tylko trzy cienkie, włoskowate pęknięcia, dwa na płycie wierzchniej i jedno z tyłu, wszystkie starannie naprawione. Dla gitarzysty lub kolekcjonera poszukującego świetnej gitary García, ta ma wszystko – jest bardzo żywa i „przyjazna” dla obu rąk, z ogromnym urokiem i charakterem.

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.

Książki o Enrique Garcíi

Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques Vincenti i Alberto Martínez – 216 stron, z planem gitary García nr 123 – to najpełniejsze źródło wiedzy o jego życiu, etykietach i pracowniach, nagrodzie z Chicago oraz gitarach należących do Prat i Tárrega:

Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona