1904 Enrique García nr 44 SP/CSAR

Ta gitara klasycznaEnrique García z 1904 r. wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została wykonana w Barcelonie. Model nr 44 powstał tuż po gitarze nr 43, na której grał Francisco Tárrega.

W powyższym filmie Peter Fletcher gra na gitarze utwór „Córdoba” z utworu „Cantos de España” Isaaca Albéniza.

Nr 44, Jeden numer po Garcíi Tárregi

Warto zauważyć, że ta gitara została wyprodukowana w 1904 roku i oznaczona numerem 44 – na etykiecie widnieją „Año 1904”, „Calle Aragón 369” i „Nº 44”. Francisco Tárrega grał na gitarze García z tego samego roku, ale o numer starszy (nr 43). Jest to doskonale zachowany przykład wspaniałego, dojrzałego stylu Garcíi.

Rzeźbiona główka i rozeta w stylu Torresa

Stylistycznie instrument ten nawiązuje do słynnej rzeźbionej główki Garcíi, a jednocześnie posiada elegancką i prostą rozetę koncentrycznych pierścieni, podobną w stylu do tych, które można znaleźć w wielu instrumentach Antonia de Torresa . Brzmienie jest pełne i soczyste, a instrument ma wszystko – jest bardzo żywy i „przyjazny”, z wielkim urokiem i charakterem. Bardzo rzadki i kolekcjonerski instrument jednego z największych mistrzów XX wieku.

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.

Książki o Enrique Garcíi

Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques Vincenti i Alberto Martínez – 216 stron, z planem gitary García nr 123 – to najpełniejsze źródło wiedzy o jego życiu, etykietach i pracowniach, nagrodzie z Chicago oraz gitarach należących do Prat i Tárrega:

Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona