1912 Enrique García nr 129 SP/CSAR

Ta pochodząca z 1912 roku gitara klasycznaEnrique García wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA została wykonana w Barcelonie. Numer 129 – gitara García została opisana w książce Orfeusza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”.

Na powyższym filmie Taso Comanescu (gitara) i Yoshika Masuda (wiolonczela) grają na tej gitarze utwór „Canción” z „Suite populaire espagnole” Manuela de Falli.

Nr 129, Barcelona 1912

Na etykiecie widnieje rok 1912, adres ostatniego warsztatu Garcii – Paseo de San Juan 110 – oraz numer gitary – 129, wszystko własnoręcznie wypisane. To wspaniale zachowany przykład Garcii, który budował w swoim wspaniałym, dojrzałym stylu. Stylistycznie jest dość prosty w dekoracji, zwłaszcza w porównaniu ze znacznie bardziej misternymi i bogato zdobionymi gitarami, które powstały w latach 1919–1922, po tym jak Francisco Simplicio zaczął dla niego pracować. Gitara jest prezentowana w książce „Orfeo – 34 gitary klasyczne naturalnej wielkości” .

Dźwięk

Jej brzmienie jest pełne i soczyste, a gitara ma wszystko – jest bardzo żywa i „przyjazna”, z wielkim urokiem i charakterem. Instrumenty Garcíi w takim stanie i o takiej jakości brzmienia są trudno dostępne, co czyni ją niezwykle rzadkim i kolekcjonerskim instrumentem jednego z największych mistrzów XX wieku.

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.

Książki o Enrique Garcíi

Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques Vincenti i Alberto Martínez – 216 stron, z planem gitary García nr 123 – to najpełniejsze źródło wiedzy o jego życiu, etykietach i pracowniach, nagrodzie z Chicago oraz gitarach należących do Prat i Tárrega:

Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona