1912 Manuel Ramírez SP/CSAR

Wykonana w 1912 roku, w tym samym roku co kultowa gitara Segovii i bardzo jej zbliżona wymiarami, ta gitaraManuela Ramíreza ze świerku i palisandru CSA ma udokumentowane pochodzenie sięgające 1921 roku.

W powyższym filmie Yuri Liberzon gra na tej gitarze transkrypcję Tango Etiude No. 6 Astora Piazzolli autorstwa Manuela Barrueco.

Bliski kuzyn Ramíreza z Segowii z 1912 r.

Instrument ten został zbudowany w tym samym roku, co słynna gitara Manuela Ramíreza Segovii z 1912 roku (obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obok gitary Hauser I Segovii z 1937 roku) i wydaje się być bardzo podobna pod względem wymiarów i proporcji do gitary Segovii.

Udokumentowana historia od Madrytu do Chile

Posiada dobrze udokumentowaną historię właścicieli i napraw. Nasza dokumentacja zaczyna się w 1921 roku, kiedy Francuz o nazwisku Louis Brillouet Valet kupił ją od madryckiej akademii muzycznej; gitara została prawdopodobnie zamówiona przez członka akademii, ale jej oryginalna dokumentacja zaginęła, gdy akademia spłonęła w 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej. W 1942 roku pan Valet przywiózł gitarę do Chile, gdzie został zatrudniony jako winiarz w winnicy Dusselaut niedaleko Santiago. Przeszła ona w ręce jego syna, Louisa Brilloueta Carrasco, który po osiemdziesiątce sprzedał ją do Stanów Zjednoczonych, gdzie na początku lat 90. nabył ją Russell Cleveland. Rzadko mamy tak obszerne informacje o historii instrumentu.

Naprawy i dźwięk

Przeszła kilka napraw, w tym wymianę tylnej ścianki; oryginalną etykietę zachowano, naklejono na papierową podkładkę i ponownie przyklejono do nowej tylnej ścianki. Wymieniono centralną podkładkę pod pudłem rezonansowym (i dodano dwie, co dało łącznie dziewięć podpór wentylatora). Niedawno trafiła również do Yurisa Zeltinsa – jednej z ostatnich gitar, nad którymi pracował przed przejściem na częściową emeryturę – który naprawił kilka pęknięć z tyłu i boków. Gitara zachowuje wspaniałą jakość dźwięku: jest lekka jak piórko, z niesamowitą głośnością i natychmiastową reakcją, głębokimi basami, olśniewającymi sopranami i skupionymi tonami podstawowymi – bez wątpienia hiszpańska.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Gitara ta pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest opisana na stronach 24–25 książki The Classical Guitar – A Complete History .

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.