1916 Viuda de Manuel Ramírez „SH” z kołkami SP/CY

Ukończona w 1916 roku pod marką „Viuda” (wdowa) przez warsztatManuela Ramíreza , gitara z drewna świerkowego i cyprysowego została zbudowana przez Santosa Hernándeza , którego inicjały „SH” są wytłoczone na etykiecie i bloku pięty.

W powyższym filmie Justin Chen gra na gitarze utwór „Recuerdos de la Alhambra” Francisco Tárregi.

Zbudowany przez Santosa Hernándeza w sklepie Ramírez

Po śmierci Manuela Ramíreza w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod marką „Viuda”. Ta gitara pochodzi z tego okresu: jest wytłoczona wewnątrz inicjałami „SH” zarówno na etykiecie, jak i na pięcie, a napis i podpis wewnątrz brzmią „construida por Santos Hernandez 1916” – co oczywiście identyfikuje Santosa Hernándeza jako jej budowniczego.

Magiczny dźwięk starego świata

Ta gitara ma magiczne, starodawne brzmienie, z głębokimi basami, pulchnymi i ciepłymi sopranami oraz bogatą fakturą dźwięku przeplataną czystymi, dzwonkowatymi tonami podstawowymi. Jej lekka jak piórko waga zapewnia jej niesamowitą głośność i natychmiastową reakcję. Nic dziwnego, że coraz więcej współczesnych lutników na nowo odkrywa ten styl budowy – ma on mistyczny urok, który urzeka muzyków i słuchaczy od ponad wieku. Brzmienie jest niewątpliwie hiszpańskie: głębokie, mroczne i tajemnicze.

Klasyczny lub Flamenco; Stan

Zbudowana w czasach, gdy nie istniało jeszcze rozróżnienie między „klasyką” a „flamenco”, jest po prostu świetną „gitarą”, równie dobrze sprawdzającą się na koncercie, jak i w studiu, w obu stylach. Płyta rezonansowa ma kilka dobrze naprawionych i stabilnych pęknięć, a tył i boki są czyste, bez napraw ani wcześniejszych uszkodzeń.

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.