1971 Miguel Rodríguez w/pegs CD/CY

Ta gitara flamenco blanca z 1971 roku, wykonana przez Miguela Rodrígueza z cedru i cyprysu, została wykonana przez Miguela Jr. – jest to jedna z najbardziej zachwycających gitar, jakie kiedykolwiek widzieliśmy, a obecnie jest to gitara Davida Colletta z GSI.

Czarne płytki kranowe i gwiazda Nasrydów

Płyta wierzchnia z ciemnej czekolady z cedru i subtelny cyprys kontrastują z wyrazistymi, czarnymi płytkami – oryginalnymi od Rodrígueza, a nie zamiennikami, i prawdopodobnie unikatowymi w jego twórczości – oraz elegancką rozetą w kształcie gwiazdy Nasrid, flankowaną z obu stron przez pełną jodełkę, powtarzającą się w bloku łączącym. Pieczątka Miguela Jr. znajduje się w prawym dolnym rogu etykiety. Z menzurą 668 mm jest to duża gitara, a jednocześnie wygodna w grze, co David pokazuje na powyższym filmie.

Dźwięk

Lekka jak piórko, o ogromnej głośności, natychmiastowym ataku i niesamowitym sustainie, idealnie nadaje się do flamenco z niższym ustawieniem lub do gry klasycznej ze strunami nieco wyżej. Brzmienie jest bardzo „cedrowe”, bogate w alikwoty, ale kontrolowane, z energicznym atakiem, potężnym i głębokim basem oraz olśniewającą, lśniącą górą – to prawdziwa „hiszpańska” gitara. Nie miała żadnych uszkodzeń ani napraw; Yuris Zeltins wymienił oryginalne drewniane kołki na kołki planetarne, zachowując oldschoolowy wygląd i jednocześnie zapewniając nowoczesną łatwość strojenia.

Własna gitara Davida

David Collett kupił tę gitarę dla siebie, gdy tylko dotarła do GSI – tak więc ten Rodríguez znalazł swój dom w naszym domu.

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Klasyczne i flamenco gitary Miguela Rodrígueza były ulubionym wyborem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa . Wczesne etykiety podawały adres San Fernando 70; w 1939 roku rodzina przeniosła się na Calle Alfaros 15, adres ten był drukowany na każdej wytwórni Rodrígueza od tamtej pory.

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż zachowując stosunkowo niską wagę. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższymi menzurami, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem. Po śmierci i chorobach członków rodziny w połowie lat 90. warsztat został zamknięty w 1998 roku.

Kto to zbudował? Czytanie znaczka Rodrígueza

Wszyscy czterej producenci używali tej samej drukowanej etykiety, więc rodzina oznaczała każdą gitarę pozycją małego, w kształcie orzeszka ziemnego stempla „M. Rodríguez · Córdoba” wykonanego fioletowym tuszem – często w połowie na etykiecie i w połowie na drewnie, a czasami wyblakłego: brak stempla – Miguel Sr.; stempel w prawym górnym rogu etykiety – Rafael; w prawym dolnym rogu – Miguel Jr.; w połowie prawej krawędzi – Pepe. Od połowy lat 70. etykiety były również podpisywane „Miguel Rodríguez” po prawej stronie. Model „Centenario” z dodatkową wkładką w rozecie i purflingu został stworzony, aby uczcić 100. rocznicę urodzin Miguela Sr. (1888–1988), a jego etykiety są oznaczone „Centenario” – od 1992 r. „Centenario 1888–1988”.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od końca lat 50. XX wieku, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .

Książki o Miguelu Rodriguezie

Dwie gitary Rodrígueza – Miguela Rodrígueza Beneyto z 1936 r. i Pepe Romero „La Wonderful” z 1973 r. – zostały zreprodukowane w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości