1923 Francisco Simplicio nr 11 SP/CSAR

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1923 r. wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, nr 11, została wykonana w Barcelonie. Była to jedna z pierwszych gitar artysty, zbudowana rok po śmierciEnrique Garcíi i opisana na jego własnej etykiecie.

Nr 11 na etykiecie Enrique García

Ciekawostka na temat tej gitary: Simplicio rozpoczął współpracę z Enrique Garcíą w 1918 roku i wspólnie przez kilka lat budowali gitary „García”. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio kontynuował budowę podobnych modeli, ale teraz podpisywał etykiety swoim podpisem „Francisco Simplicio” i zaczął je numerować, zaczynając od #1, #2 itd. Z jakiegoś powodu nie zaprojektował i nie wydrukował własnych etykiet aż do 1925 roku, więc zbudował swoje pierwsze 49 gitar (ponumerowanych i podpisanych) ze starymi etykietami Garcíi – a ta gitara z 1923 roku ma numer 11. Wzdłuż krawędzi etykiety napisał „Fco Simplicio, sucesor y único discípulo de” przed wydrukowanym nazwiskiem Garcíi, a na dole „Guitarra No. 11”.

Jeden z bardziej ozdobnych modeli Simplicio

To jeden z jego bardziej ozdobnych modeli z dodatkowymi detalami, w tym mozaikami w górnej purflingu, wewnętrznymi i zewnętrznymi purflingami w formie rozet oraz intarsją w formie bloku łączącego. Purflingi posiadają również intarsje w jodełkę na górze, bokach i z tyłu. Oprócz rzeźbionego wzoru kwiatowego na główce, otwory są otoczone intarsjami mozaikowymi w kształcie kwadratów i prostokątów, z masą perłową co czwarte wystąpienie. To prawdziwe dzieło sztuki pod każdym względem, nie tylko ze względu na wygląd.

Dźwięk i stan

Brzmienie jest magiczne – każda nuta, od najniższego basu do najwyższego sopranu, charakteryzuje się ogromną głębią i bogatym brzmieniem alikwotowym, z głębokim basem, lirycznymi i śpiewnymi sopranami oraz wystarczającą głośnością, by wypełnić każdą salę. Mając ponad 100 lat, gitara jest w niezwykle doskonałym stanie – poza pęknięciem z boku podstrunnicy i dwoma drobnymi pęknięciami na jednym z boków, jest praktycznie w nienaruszonym stanie, ze wszystkimi oryginalnymi elementami, w tym wykończeniem i kluczami. Podsumowując, jest to bardzo pożądana gitara od tego słynnego budowniczego.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.