1926 Francisco Simplicio nr 78 SP/CSAR

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1926 r., wykonana ze świerku i palisandru CSA, pochodzi z Barcelony. Numer 78. To ozdobny model z rzeźbioną kwiatową główką i mosiężnym tornavozem, pieczołowicie odrestaurowany przez Yurisa Zeltinsa.

W powyższych filmach Laurel Harned gra na tej gitarze utwór „Theme Varié et Finale” Manuela Ponce'a, po czym następuje krótka prezentacja gitary.

Dzieło sztuki: nr 78

Ta gitara to doskonały przykład, który ukazuje najlepsze cechy Simplicio i jest jednym z jego bardziej ozdobnych modeli z dodatkowymi detalami, w tym mozaikami na górnym purflingu, wewnętrznymi i zewnętrznymi purflingami w kształcie rozety oraz intarsją w kształcie bloku tie-block. Purflingi z boków i tyłu zdobią również intarsje w kształcie półjodełki. A być może najbardziej rzucającym się w oczy jest piękny, rzeźbiony wzór kwiatowy na główce. To prawdziwe dzieło sztuki pod każdym względem, nie tylko ze względu na wygląd.

Dźwięk mosiężnego tornada

Brzmienie tego Simplicio jest magiczne – każda nuta ma ogromną głębię i bogate alikwoty. Dzięki zastosowaniu instrumentu dętego „tornavoz” gitara ma głęboki bas oraz liryczne, bogate harmonicznie i śpiewne wysokie tony. Gitara ma również wystarczającą głośność, by wypełnić każdą salę.

Odrestaurowane przez Yurisa Zeltinsa

Mając prawie 100 lat, gitara jest w niezwykle doskonałym stanie – niedawno Yuris Zeltins ustabilizował pęknięcia w korpusie bez demontażu płyty tylnej ani tornavoza. Udało mu się obejrzeć wnętrze gitary i przeprowadzić wszystkie naprawy za pomocą kamery artroskopowej, którą umieścił między tornavozem a płytą tylną. Użył również różnorodnych, specjalnie zaprojektowanych narzędzi, aby dostać się do wnętrza, wykonanych z różnych materiałów, od wieszaków na ubrania po magnesy – prawdziwy majstersztyk nowoczesnej, konserwatywnej naprawy, dzięki której gitara zachowała wszystkie oryginalne elementy, w tym grubość drewna i wykończenie Simplicio. Nawet klucze są oryginalne i nadal w doskonałym stanie. Podsumowując, jest to bardzo pożądana gitara od tego słynnego budowniczego.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.