1926 Hermann Hauser I SP/CSAR (ex Angel Romero)
| Rok | 1926 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Germany |
| Luthier | Hermann Hauser I |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Angel Romero przez wiele lat koncertował na całym świecie z gitarąHermann Hauser I z 1926 r. – klasyczną gitarą monachijską z drewna świerkowego i palisandru CSA z jednoczęściowym tyłem i „zerowym progiem”.
Virginia Majewski, Segovia i Angel Romero
Ta gitara ma wspaniałą historię - grało na niej i podziwiało ją wielu wielkich artystów na przestrzeni dekad. Jej ostatni właściciel, Angel Romero, zetknął się z nią po raz pierwszy, gdy zaprzyjaźnił się ze świetną altowiolistką Virginią Majewski (która grała dla legendarnego skrzypka Jaschy Heifetza i wiolonczelisty Gregora Piatigorskiego). Virginia była długoletnią przyjaciółką Andrésa Segovii , który namówił ją do wykonania smyczka w warsztacie Fleta w Barcelonie. Zrobiła to, ale po przedstawieniu została oczarowana urokiem gitary klasycznej i ostatecznie, z pomocą Segovii, nabyła zarówno gitarę Fleta, jak i ten Hauser I z 1926 roku. Entuzjazm Angela dla tego Hausera sprawił, że Virginia pożyczała mu ją na wiele lat (sama była tylko hobbystką gry na gitarze), a po swojej śmierci zapisała mu ją na stałe. Przez te wszystkie lata Angel intensywnie koncertował, grając na tym instrumencie, występując w najlepszych salach koncertowych na całym świecie, a nawet okazjonalnie wypożyczał go członkom swojej rodziny – jego ojciec,Celedonio Romero, był tak zachwycony gitarą, że przez wiele lat dzielili się nią.
Torres, Manuel Ramírez i Hauser w książce Zither Roots
W 1926 roku Hauser znał już dogłębnie twórczość Antonia de Torresa : studiował gitarę Miguela Llobeta Torres (FE 09) z 1859 roku, rysując jej plan w 1922 roku, a w tym samym roku nabył od Llobeta gitarę Torres (FE 13) z 1860 roku – dwa instrumenty, które wywarły trwały wpływ na jego styl. Dwa lata wcześniej spotkał się z Segovią i obejrzał gitaręManuel Ramírez z 1912 roku (zbudowaną przez Santosa Hernándeza ); jej główka „Manuel Ramírez” pozostała ulubioną gitarą Hausera przez ponad dekadę i pojawia się na wielu jego gitarach, w tym tej z 1926 roku. Kolejnym ciekawym szczegółem jest jednoczęściowa tylna część wykonana z palisandru CSA, wewnątrz fornirowana warstwą świerku – dość powszechna w konstrukcji cytr tamtych czasów. Pokazuje to, w jaki sposób Hauser włączał elementy swojej germańskiej podstawy do hiszpańskich wzorów, które odkrywał u Torresa i Manuela Ramíreza.
Dźwięk: Fenomenalny instrument dla gracza
Brzmienie jest absolutnie wzniosłe – to fenomenalny instrument dla każdego, o bogatej, głębokiej fakturze, która nadaje mu niepowtarzalny liryzm i piękno brzmienia. Jak wszystkie znakomite instrumenty Hausera, jest również idealnie zbalansowany, z doskonałą klarownością między głosami – prawdziwa przyjemność grania i słuchania. Wyposażony jest w „próg zerowy”, który sprawia, że otwarte struny brzmią jak nuty progowe, ponieważ wszystkie nuty wibrują między progiem a siodełkiem, maksymalizując spójność brzmienia.
Stan
Stan jest doskonały jak na tak stary instrument – poza dwoma dobrze naprawionymi pęknięciami w górnej części i jednym w dolnej części pudła rezonansowego, gitara jest w pełni oryginalna, z normalnymi śladami zużycia, wynikającymi z intensywności koncertów. Jest gotowa do występów na scenie koncertowej lub w studiu nagraniowym. Naprawdę niezwykły i rzadki instrument z bogatą historią, od jednego z najważniejszych lutników w historii.
Tło
Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium
Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).
Segovia, Llobet i model hiszpański
Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.


