Ta klasyczna gitaraHermann Hauser I z 1928 roku, wykonana ze świerku i palisandru CSA, należała do Juliana Breama od 1950 do 1992 roku. Widoczna jest na niej mosiężna tabliczka „JAB”, którą wykonał on na główce gitary. Do gitary dołączone są zdjęcia Breama z gitarą oraz jego własny list potwierdzający autentyczność i pochodzenie.
Torres, Ramírez z Segovii i Hauser z 1928 roku
W roku, w którym zbudowano ten instrument, Hermann Hauser był już dobrze zaznajomiony z twórczością Antonio de Torresa – widział i studiował gitarę Miguela Llobeta z 1859 roku (FE 09), a nawet narysował jej plan w 1922 roku. W 1926 roku nabył od Llobeta gitarę Torresa (FE 13) z 1860 roku – dwa instrumenty, które miały wywrzeć trwały wpływ na jego styl. W 1924 roku po raz pierwszy spotkał Andrésa Segovię i miał również okazję zbadać jego gitaręManuel Ramírez z 1912 roku (zbudowaną przez Santosa Hernándeza ). Instrument ten ponownie wywarł głęboki wpływ na jego własną twórczość – najbardziej znanym jest główka „Manuel Ramírez” na gitarze Segovii, która pozostała ulubioną gitarą Hausera przez ponad dekadę po pierwszym spotkaniu z nią i pojawia się na wielu jego gitarach (w tym na tej z 1928 roku).
Hauser Juliana Breama: talerz „JAB”
A propos główki, Julian Bream (który posiadał tę gitarę od 1950 do 1992 roku) był nią tak zachwycony, że zlecił jubilerowi wykonanie mosiężnej płytki ze swoimi inicjałami „JAB” (Julian Alexander Bream), którą zamontował na wierzchu forniru główki. Jest niemal pewne, że jest to gitara Hauser opisana w jego książce „A Life on the Road”, gdzie Bream twierdzi, że kupił ją za „pięć funtów”! Możliwe również, że gitara ta była używana podczas jego debiutu w Wigmore Hall w 1951 roku, co uczyniłoby ją gitarą, która zapoczątkowała jego 50-letnią karierę – karierę, która również zakończyła się w Wigmore Hall , gdzie prezes GSI David Collett przyleciał w 2001 roku, a gdzie Bream grał na gitarze Hauser z 1940 roku, ex Augustine.
Dźwięk: „teutoński” Hauser wyprzedzający swoje czasy
Jeśli chodzi o brzmienie, to gitara ta znacząco wyprzedza swoją epokę. Hauser eksplorował i rozwijał różne style hiszpańskie w latach 20. XX wieku, a jego gitary z tego okresu charakteryzują się bardziej „hiszpańskim” brzmieniem, czego można się było spodziewać. Jednak styl brzmienia, z którego Hauser słynie najbardziej – to, co Julian Bream nazwał „brzmieniem teutońskim” (lepsza równowaga, klarowność, dźwięczność wysokich tonów, jednostajność brzmienia, solidne basy) – jest w pełni wyrażony w tej gitarze. Brzmienie to staje się coraz powszechniejsze w instrumentach, które budował w połowie lat 30. XX wieku i później, więc naprawdę zadziwiające jest usłyszeć wcześniejszą gitarę w pełni wyposażoną w te cechy. Jest ona również niesamowicie mocna, nawet jak na współczesne standardy – pod względem głośności plasuje się w czołówce gitar Hauser I, jakie widzieliśmy.
Stan i bardzo uczciwa naprawa
Stan jest doskonały jak na tak stary instrument i, jak wspomniano w liście Breama, został on odrestaurowany do obecnego stanu w 1989 roku. Jedną z godnych uwagi napraw jest użycie cienkiego kawałka cedru do połączenia płyty rezonansowej – naprawa, która zrobiła ogromne wrażenie na Yurisie Zeltinsie, gdy zobaczył ją wiele lat temu, ze względu na jej rażącą próbę niekamuflowania się ani ukrycia, a raczej wyrażenia się jako część historii gitary, wraz z płytką JAB na główce. Bardzo uczciwa i oczywiście niezwykle dobrze wykonana! Od tego czasu instrument jest utrzymywany w stanie gotowym do występu, nadając się na scenę koncertową, do studia nagraniowego lub po prostu na luksusowy wieczór prywatnej gry. Naprawdę niezwykły i rzadki instrument z bogatą historią jednego z najważniejszych lutników w historii.
