1929 Hermann Hauser I SP/CSAR

Hermann Hauser I z 1929 roku to klasyczna gitara monachijska wykonana ze świerku i palisandru CSA, z progiem zerowym i tornavozem – jest to jedna z gitar Hauser o najbardziej „hiszpańskim” brzmieniu, jakie mieliśmy.

Style hiszpański i niemiecki idealnie zsyntetyzowane

Ta konkretna gitara jest znakomitym przykładem tego, jak Hauser z powodzeniem zintegrował styl hiszpański z własnym, germańskim brzmieniem. Połączenie hiszpańskich i niemieckich technik i stylów jest perfekcyjnie zsyntetyzowane w tym instrumencie i wyróżnia się jako przykład jednego z najbardziej ikonicznych stylów w historii. Obok gitar Torresa , jego gitary są najbardziej przestudiowane, czczone i pożądane spośród wszystkich wielkich twórców historycznych.

Zero Fret i Tornavoz

Brzmienie jest idealnie zrównoważone, z doskonałą klarownością między głosami i bogatą, głęboką fakturą, która nadaje gitarze niepowtarzalny liryzm i piękno brzmienia. Gitara wyposażona jest w „zero fret”, dzięki czemu otwarte struny brzmią jak dźwięki progowane, maksymalizując spójność brzmienia. Zainstalowano tornavoz (stożkową rurkę umieszczoną wewnątrz otworu rezonansowego), która wzmacnia niskie częstotliwości i dodaje głębi i głośności całemu brzmieniu, tworząc rodzaj „dźwiękowego bum”, szczególnie w dolnym paśmie; wysokie tony również na tym zyskują, dodając im bogactwa i głębi harmonicznej. Hauser najwyraźniej lubił tornavoz, ponieważ używał go w kilku innych gitarach w swojej karierze. Spośród wielu gitar Hauser I, które sprzedaliśmy na przestrzeni lat, ta wydaje się mieć wyjątkowo silny „hiszpański” charakter – ciepły, ciemny i bardzo romantyczny.

Stan

Naprawiono dwa pęknięcia z tyłu. Poza tym gitara jest w doskonałym stanie, gotowa na koncerty lub do studia nagraniowego. Komfort gry to marzenie zarówno dla prawo-, jak i leworęcznych. Naprawdę niezwykły i rzadki instrument od jednego z najważniejszych lutników w historii.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.