1934 Hermann Hauser I SP/CSAR (ex Vahdah Olcott-Bickford, Pepe Romero)

Hermann Hauser I z 1934 roku to gitara klasyczna z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wyprodukowana w Monachium w Niemczech, u szczytu świetności okresu hiszpańskiego stylu, a jej pochodzenie sięga od Vahdah Olcott-Bickford do Pepe Romero .

Dojrzały styl Hausera I, trzy lata przed Segovią z 1937 r.

Zbudowany zaledwie trzy lata przed kultowym instrumentem Segovii z 1937 roku, ten instrument jest doskonałym przykładem dojrzałego stylu Hauser I w najlepszym wydaniu. Ma klasyczne linie, kompaktową (a zarazem solidną) konstrukcję i walory estetyczne, które czynią go jednym z najbardziej kultowych (i kopiowanych) modeli w historii rzemiosła.

Pochodzenie: Vahdah Olcott-Bickford, Pepe Romero i kolekcja Urlika

Gitara ta dawniej znajdowała się w kolekcji Sheldona Urlika i została opisana na stronach 96–97 drugiego wydania jego książki. Jeszcze wcześniej należała do Vahdaha Olcott-Bickforda, jednego z najbardziej wpływowych gitarzystów północnoamerykańskich XX wieku, a następnie do maestro Pepe Romero.

Archetypowy dźwięk Hausera

Posiada on niepowtarzalne, „archetypowe” brzmienie Hausera I, które od niemal wieku hipnotyzuje publiczność w rękach takich muzyków jak Andrés Segovia, Julian Bream i niezliczonych innych. Brzmienie można opisać jako posiadające praktycznie wszystko, czego można oczekiwać od listy życzeń – fortepianową klarowność we wszystkich rejestrach, precyzyjną równowagę i szeroką paletę barw (jasną i mosiężną przy grze ponticello, mleczną i świetlistą przy grze sul tasto i wszystko, co można sobie wyobrazić pomiędzy). Każda nuta ma jasno zdefiniowany i „zakotwiczony” fundament w swoim rdzeniu, z bardzo kontrolowanymi i transparentnymi alikwotami. Warto zauważyć, że jest on również wyposażony w „próg zerowy”, dzięki czemu otwarte struny brzmią jak nuty progowe – ponieważ wszystkie nuty wibrują między progiem a siodełkiem, co maksymalizuje spójność i równomierność brzmienia. Instrument prezentuje się również pięknie, nawet jak na współczesne standardy, spełniając oczekiwania każdego muzyka koncertowego.

Stan

Posiada jedno naprawione (sklejone) pęknięcie na płycie rezonansowej między mostkiem a stopką oraz pęknięcie z boku (zaklinowane i stabilne – niewidoczne z zewnątrz) i poza tym jest w doskonałym stanie. Jeśli chodzi o jakość brzmienia i łatwość gry, jest to wyjątkowy i rzadki przykład najlepszego dzieła tego twórcy, charakteryzujący się eleganckim i klasycznym designem Hausera, doskonałym pochodzeniem, znakomitym czuciem i grywalnością, a co najważniejsze – niesamowitą niuansą i subtelnością brzmienia.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.