1943 José Ramírez II SP/CY

Gitara klasyczna José Ramírez II z 1943 roku, wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, pochodzi z Madrytu. Jest to pełnowymiarowa gitara z czasów wojny, o bogatym, wybrzmiewającym, klasycznym brzmieniu, pomimo boków i tylnej części z drewna cyprysowego.

Pełnowymiarowy Ramírez z lat wojny

Ta konkretna gitara jest fantastycznym przykładem pochodzącym dokładnie z okresu po wojnie secesyjnej, gdy materiały były trudno dostępne, a jej pełnowymiarowe brzmienie można porównać do większości współczesnych instrumentów (wiele gitar Ramíreza z tego okresu jest zauważalnie „mniejszych” pod względem rozmiarów).

Dźwięk Starego Świata

Brzmienie jest bardzo staroświeckie – luźne i responsywne, z czystym basem i pięknym bukietem kontrolowanych alikwotów zawartych w każdej nucie. Gitara ma również bogate, wybrzmiewające, klasyczne brzmienie, co jest godne uwagi, biorąc pod uwagę, że tył i boki wykonane są z cyprysu. Instrument jest w doskonałym stanie technicznym, z kilkoma dobrze naprawionymi pęknięciami w korpusie, które są idealnie stabilne. Ogólnie rzecz biorąc, jest to bardzo dobry egzemplarz z warsztatu José Ramíreza II, który przyczynił się do ukształtowania stylu znakomitej hiszpańskiej gitary z połowy XX wieku.

José Ramírez II: Dwadzieścia lat w Ameryce Południowej

José Ramírez II (1885–1957), najstarszy synJosé Ramíreza I , dorastał w warsztacie swojego ojca, ucząc się od niego i od czeladników, takich jak wujekManuel Ramírez iEnrique García . Gitarzysta i lutnik, w wieku 20 lat wyruszył w planowaną dwuletnią trasę koncertową po Ameryce Południowej, która przerodziła się w prawie dwadzieścia lat w Buenos Aires. Po śmierci ojca wrócił do Madrytu i w 1925 roku przejął warsztat Ramíreza.

Warsztat Ramíreza pod kierownictwem José II

W tym czasie w warsztacie pracowało czterech pracowników: dwóch czeladników, Alfonso Benito i Antonio Gómeza, zaawansowany uczeń, Marcelo Barbero , który lata później stał się słynnym lutnikiem, oraz lakiernik Manuel Rodríguez (pseudonim „Marequi”), którego syn Manuel później sam stał się znanym lutnikiem. W 1929 roku José II zdobył złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli. Pod jego kierownictwem warsztat produkował głównie proste, niedrogie, ale odpowiednie gitary, szczególnie po 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, gdy trudno było zdobyć wysokiej jakości materiały. Pomimo tych wyzwań, Ramírez II był w stanie wypełnić niszę ekonomiczną na dobrze wykonane gitary noszące nazwę słynnego warsztatu – instrumenty bardzo użyteczne dla poważnych muzyków, zarówno w gatunkach flamenco, jak i klasycznych.

Przeczytaj więcej o rodzinie Ramírez

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .