1945 José Ramírez II SP/CY

Gitara klasyczna José Ramírez II z 1945 roku, wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, pochodzi z Madrytu. Jest lekka, ma tylko 5 wentylatorów i nie posiada płyty mostka, a jej brzmienie jest wybuchowe.

W powyższym filmie Elle Davisson gra na gitarze utwór „Ginga” z utworu „Seis Brevidades” Sérgio Assada.

Kompaktowy i lekki

Ta konkretna gitara pochodzi właśnie z lat niedoboru po wojnie secesyjnej. Ma mniejszą konstrukcję, bardziej kompaktowe wymiary i lekką konstrukcję, z zaledwie pięcioma wentylatorami pod płytą wierzchnią i bez płyty mostka.

Dźwięk i stan

Mimo mniejszych rozmiarów, brzmienie pozostaje wybuchowe – bardzo luźne i responsywne, z szybkim i ostrym atakiem. Gitara jest w doskonałym, oryginalnym stanie, z zaledwie dwoma pęknięciami na płycie wierzchniej, oba fachowo zaklejone. Kołki stroikowe zostały zastąpione wysokiej jakości kołkami obrabianymi maszynowo, wyprodukowanymi przez „Pegheads.com”. Podsumowując, jest to niezwykle urokliwy egzemplarz hiszpańskiej gitary z połowy XX wieku, pochodzący z najsłynniejszego warsztatu w Hiszpanii.

José Ramírez II: Dwadzieścia lat w Ameryce Południowej

José Ramírez II (1885–1957), najstarszy synJosé Ramíreza I , dorastał w warsztacie swojego ojca, ucząc się od niego i od czeladników, takich jak wujekManuel Ramírez iEnrique García . Gitarzysta i lutnik, w wieku 20 lat wyruszył w planowaną dwuletnią trasę koncertową po Ameryce Południowej, która przerodziła się w prawie dwadzieścia lat w Buenos Aires. Po śmierci ojca wrócił do Madrytu i w 1925 roku przejął warsztat Ramíreza.

Warsztat Ramíreza pod kierownictwem José II

W tym czasie w warsztacie pracowało czterech pracowników: dwóch czeladników, Alfonso Benito i Antonio Gómeza, zaawansowany uczeń, Marcelo Barbero , który lata później stał się słynnym lutnikiem, oraz lakiernik Manuel Rodríguez (pseudonim „Marequi”), którego syn Manuel później sam stał się znanym lutnikiem. W 1929 roku José II zdobył złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli. Pod jego kierownictwem warsztat produkował głównie proste, niedrogie, ale odpowiednie gitary, szczególnie po 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, gdy trudno było zdobyć wysokiej jakości materiały. Pomimo tych wyzwań, Ramírez II był w stanie wypełnić niszę ekonomiczną na dobrze wykonane gitary noszące nazwę słynnego warsztatu – instrumenty bardzo użyteczne dla poważnych muzyków, zarówno w gatunkach flamenco, jak i klasycznych.

Przeczytaj więcej o rodzinie Ramírez

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .