1952 Marcelo Barbero w/pegs SP/CY

Gitara flamenco z 1952 roku, wykonana przez Marcelo Barbero , z płytą wierzchnią z świerku oraz tyłem i bokami z cyprysu, zbudowana w Madrycie cztery lata przed jego śmiercią – niedawno ustabilizowana, wymieniona progi i wyposażona w oryginalne drewniane kołki.

Gitara Barbero Flamenco z 1952 roku

Barbero był u szczytu swoich możliwości, gdy zbudował tę gitarę i pozostał przy niej aż do swojej przedwczesnej śmierci zaledwie cztery lata później. Ma ona wszystko, co czyni jego flamenco archetypem gatunku: lekką jak piórko konstrukcję, potężny, potężny dźwięk i natychmiastową reakcję – a co najważniejsze, donośny, „soczysty”, prawdziwie piękny głos. Fantastyczny przykład jednego z najbardziej legendarnych twórców flamenco i pionierów XX wieku.

Restauracja, kołki i grywalność

GV Rubio niedawno naprawił kilka starych napraw – pęknięcie z boku (naprawione jedynie klejem) i kilka drobnych pęknięć na wierzchu, wzmocnionych kilkoma małymi kołkami i drewnianymi łatkami. Gitara nadal ma oryginalne, oldschoolowe, drewniane kołki, które można wymienić na nowoczesne, „obrobione” Peghedy , jeśli przyszły właściciel sobie tego życzy – możemy to zrobić u nas. Na koniec, gitara została jedynie ponownie nałożona progi, więc komfort gry i konfiguracja są na poziomie marzeń. Fantastyczna pod każdym względem i rzadki egzemplarz od jednego z gigantów historii flamenco.

Marcelo Barbero: Stradivari z Lavapiés

Marcelo Barbero (ok. 1904–1956) jest uważany za jednego z najwybitniejszych hiszpańskich lutników XX wieku, a przede wszystkim za archetypowego twórcę gitary flamenco. Urodzony w Madrycie w biednej rodzinie i osierocony jako chłopiec, nauczył się fachu w warsztacieJosé Ramíreza I i kontynuował pracę u José Ramíreza II . Wiódł barwne życie również poza warsztatem – był bokserem, kolarzem wyścigowym i śpiewakiem flamenco w madryckich tablaos – jednak nigdy sam nie grał na gitarze; jego projekty zrodziły się z własnego doświadczenia i ciągłego wsparcia najlepszych ówczesnych muzyków.

Dokończenie ostatnich gitar Santosa Hernándeza

Po śmierci Santosa Hernándeza w marcu 1943 roku, jego wdowa, Matilde Ruiz López, zwróciła się do Barbero z prośbą o dokończenie gitar, które Santos pozostawił niedokończone w swoim warsztacie przy Aduanie 23 – praca ta zajęła mu około trzech lat i dała mu unikalną możliwość zapoznania się z metodami wielkiego mistrza z pierwszej ręki. Wpływ Santosa widoczny jest w główkach, rozetach i proporcjach gitar Barbero z lat 40. XX wieku; pod koniec 1948 roku opracował własny model, z nowym zarysem, główką, rozetą, usztywnieniem i mostkiem.

Gitary flamenco i dziedzictwo Barbero

Własny warsztat Barbero znajdował się w Lavapiés, starej dzielnicy Madrytu, niedaleko tablaos flamenco, i budował gitary wyłącznie na zamówienie, dla muzyków z Hiszpanii i tak odległych miejsc, jak Anglia, Ameryka Południowa, Niemcy, Włochy i Japonia. Jego najsłynniejsza gitara, z 1951 roku, została wykonana dla Carlosa Montoyi i trafiła do Sabicasa , który nagrywał na niej na albumach wydanych później jako „Flamenco Puro”. W latach 50. XX wieku Barbero zaczął zmierzać w kierunku pełniejszego, bardziej surowego i niemal klasycznego brzmienia, z nieco grubszymi drewnianymi instrumentami i cienką poprzeczką na górze pod mostkiem. Zmarł 6 marca 1956 roku, opłakiwany przez madrycką prasę jako „Stradivarius z Lavapiés”. Jego jedynym prawdziwym uczniem i następcą był Arcángel Fernández , który później uczył syna Barbero, Marcela Barbero Hijo .