1959 Hernández y Aguado SP/CSAR

Hernández y Aguado z 1959 roku to gitara klasyczna wykonana ze świerku i palisandru CSA, pochodząca z madryckiego warsztatu Manuela Hernándeza i Victoriano Aguado, z etykietą oznaczoną „2ª Época”.

„HyA” z 1959 roku z etykietą „2ª Época”

Na drukowanej etykiecie – „M. Hernández y V. Aguado, Constructores, Ribera Curtidores 9, Madryt” – zamiast numeru widnieje rok 1959 oraz odręczny napis „2ª Época” („druga kropka”). Dokładne znaczenie tego oznaczenia, występującego na niektórych etykietach Hernández y Aguado, nigdy nie zostało ostatecznie udokumentowane. Gitara ma menzurę 650 mm, rzeźbioną główkę i niezwykle cienką rozetę, typową dla tego warsztatu.

Dźwięk

Brzmienie tej gitary jest równie charakterystyczne, co jej wygląd. Początkowy atak dźwięku jest ostry i „zrywny”, niemal jak werbel, a korpus kolejnego dźwięku jest zwiewny i lekki. Te cechy pozwalają muzykowi osiągnąć wysoki poziom klarowności i precyzji, szczególnie w szybkiej, dynamicznej muzyce – podczas gdy instrument pozostaje bardzo ekspresyjny i liryczny w wolniejszej muzyce.

Hernández y Aguado: od fortepianów do gitar w Madrycie

Manuel Hernández (1895–1975) i Victoriano Aguado (1897–1982) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką lutniczą zrodziło się w latach 40. XX wieku, kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracownikówManuela Ramíreza ) i zafascynowali się jego umiejętnościami lutniczymi.

Unikalny kształt i dźwięk

Instrumenty Hernández y Aguado pozostają unikatowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszkowaty (lub, jak mawiają, plantilla jest „ciężarna w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane, podobnie jak zewnętrzna strona, a zdobią je niezwykle cienkie rozety i bogato rzeźbione główki. Bardzo czułe i muzykalne, gitary te były przez dekady grane przez takich mistrzów jak Regino Sainz de la Maza, John Williams , Julian Bream , a w ostatnich latach Graham Anthony Devine.