1962 Manuel de la Chica SP/CY

Gitara Manuel de la Chica z 1962 roku to flamenco blanca ze świerku i cyprysu, którą Kai Narezo wykorzystał w nagraniach na swoim albumie „Contra Tiempo”.

Słychać ją na „Contra Tiempo”

Gitara zabrzmiała w utworze „Inminente” na albumie „Contra Tiempo”, którego autorem jest Kai Narezo; gra on na niej również w jednym z nagrań wideo powyżej, a towarzyszą mu Andrés Coca i Silviu Ciulei („Nueva Vida”). Etykieta, drukowana na niebiesko, jest podpisana i opatrzona datą: lipiec 1962.

Flamenco blanca z połowy stulecia

De la Chica budował spektakularne instrumenty w obu stylach, a ta gitara jest znakomitym przykładem klasycznej blanca z połowy XX wieku: lekka jak piórko, o ogromnym, chropawym brzmieniu, ze świetnym flamenkowym pazurem i przenikliwą siłą dźwięku, a przy tym liryczna i śpiewna, gdy się ją umiejętnie poprowadzi. To niezwykle wszechstronny instrument o niesamowitej żywości, na którym gra się bez wysiłku. To instrument wyjątkowy pod każdym względem.

Manuel de la Chica: wielki mistrz z Granady

Manuel de la Chica (1911–1998) jest być może największym lutnikiem gitarowym w dotychczasowej historii Granady. Zawodowo zaczynał – jak wielu innych znakomitych budowniczych gitar – od stolarstwa meblowego. Ku budowie gitar zwrócił się pod koniec lat 30. XX wieku, gdy poznał gitarę hiszpańską i zafascynował się nią, przede wszystkim instrumentami, które budował Santos Hernández. Jego etykiety – z widokiem Alhambry – pochodzą z warsztatu przy Placeta de la Sillería w Granadzie.

Santos, Barbero i De la Chica

Jego instrumenty często porównuje się z późniejszymi gitarami, które budował Marcelo Barbero (pomagał on w ukończeniu kilku gitar Santosa, które w chwili jego śmierci pozostały częściowo zbudowane) – i naszym zdaniem jest to porównanie bardzo trafne i sprawiedliwe. Podobnie jak Santos i Barbero, De la Chica równie swobodnie budował gitary klasyczne, jak i flamenco, a na jego najlepszych instrumentach można z powodzeniem grać w obu stylach.

Emerytura i ponowne odkrycie

W 1973 roku problemy zdrowotne, wywołane wdychaniem pyłu i chemikaliów w warsztacie, zmusiły go do przedwczesnego zakończenia pracy lutniczej. Od tego czasu aż do jego śmierci w 1998 roku jego instrumenty popadły we względne zapomnienie; jednak odnowione zainteresowanie w ostatnich dekadach i ponowna ocena jego dorobku przekonały wielu, że jego wkład, kunszt i zrozumienie sztuki lutniczej stawiają go w gronie największych budowniczych gitar wszech czasów. Wśród tych, którzy się od niego uczyli, był Antonio Marín Montero, jego uczeń i przyjaciel.