1963 José Ramírez „2aF MM” SP/CY

Gitara flamenco José Ramíreza „2aF MM” z 1963 roku, polerowana we Francji, z płytą wierzchnią z świerku oraz bokami i tyłem z cyprysu, pochodząca z Madrytu. Wykonana przez Miguela Malo, jest prawdopodobnie tak dobra, jak wszystkie inne gitary flamenco Ramíreza, jakie widzieliśmy z tego okresu.

„Złota etykieta” Ramírez Flamenco

To fantastyczny przykład starszego koncertowego flamenco z warsztatu José Ramírez III . Jest to lekka i wygodna gitara o suchym i agresywnym brzmieniu – w pełni klasyczne flamenco. Etykieta – ze złotymi wykończeniami, z czerwonymi napisami, datowana na 1963 rok – oznacza model „2a”. Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym modelem „1a”; sklep Ramíreza twierdził kiedyś, że niższa cena wynikała albo z użycia materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak małe sęki, lub tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo z tego, że zostały zbudowane przez ucznia, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników gitar doszło do wniosku, że świetna gitara 2a może być identyczna z doskonałą gitarą 1a.

Z wytłoczonym napisem „MM”: Miguel Malo

Wytłoczone wewnątrz inicjały należą do MM (Miguela Malo), który pracował dla Ramíreza od końca lat 50. do połowy lat 90., zanim założył własny warsztat w Madrycie (pełna lista lutników Ramíreza z tego okresu znajduje się tutaj ). Instrument ten jest w rzeczywistości niemal tak dobry, jak wszystkie inne flamenco Ramíreza, jakie kiedykolwiek widzieliśmy z tego wspaniałego okresu w ich historii.

Stan

Jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń, pęknięć ani napraw, a jej zużycie jest zadziwiająco niewielkie. Łatwość gry i konfiguracja sprawiają, że gitara jest gotowa na koncerty. To fantastyczny przykład zabytkowego Ramíreza blanca, który ma wyjątkowe brzmienie, które urzeka muzyków i słuchaczy od ponad pół wieku.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.