1965 Marcelino López SP/CY

Ta gitara klasyczna Marcelino Lópeza Nieto z 1965 roku to rzadko spotykana gitara cyprysowa z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku, wyprodukowana w Madrycie w Hiszpanii. Jest niezwykle lekka, ma ciemne, suche i drewniane brzmienie. Oferowana jest przez Fundację GSI.

Rzadki klasyk Cypress z 1965 roku

Ta gitara, wyprodukowana w 1965 roku, jest doskonałym przykładem stylu, który propagował. Jest ultralekka i charakteryzuje się ciemnym, suchym i drzewnym, staroświeckim, „hiszpańskim” brzmieniem. Nuty wyskakują z podstrunnicy z niezwykłą łatwością dla obu rąk – to naprawdę bardzo żywa gitara, niezwykle wygodna w grze. To przede wszystkim znakomity „cyprysowy klasyk” – bardzo rzadki – ale z powodzeniem mógłby służyć również do flamenco po dodaniu płytki dotykowej i obniżeniu akcji. To bardzo wszechstronna gitara, brzmiąca i grająca, która poradzi sobie praktycznie z każdym gatunkiem muzycznym.

Stan

Stan techniczny instrumentu wskazuje na dwie naprawy tylnej ścianki i kilka napraw płyty rezonansowej, ostatnio ponownie sprawdzanych przez GV Rubio . Stroiki zostały wymienione na niemieckie Reischle. Instrument jest obecnie w stanie gotowym do koncertu i sprawdzi się w każdych warunkach. To fantastyczny egzemplarz jednego z najbardziej wytrwałych i doświadczonych, legendarnych hiszpańskich producentów.

Gitara fundacyjna GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.

Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu

Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.

Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa

Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.