1966 "Jose" David Rubio 9-course Lute SP/MP

Lutnia 9-polowa Davida Rubio z 1966 r. z pudłem rezonansowym wykonanym ze świerku i tyłem z 9-klepek z klonu, wykonana w Nowym Jorku – z lat, gdy Julian Bream grał na gitarach Rubia, a od 1967 r. – lutnia Rubio.

Lutnia Rubio z lat nowojorskich

Rubio był mistrzem w produkcji instrumentów z okresu baroku i renesansu, a także gitar, a ta lutnia świadczy o jego kreatywnym i eleganckim kunszcie: bogato rzeźbiony mostek i rozeta otworu rezonansowego, 9-lamelowa płyta tylna z klonu, inkrustowana szyjka i główka oraz inkrustowane progi. Pierwsze dwa pola (i opcjonalna dziewiąta) są pojedyncze.

Muzyka jak napisana

Byłby to świetny instrument dla gitarzystów poszukujących bardziej autentycznego brzmienia w muzyce lutniczej od renesansu po barok – dzięki dodatkowym kursom, ten utwór można grać zgodnie z zapisem, bez aranżacji. Nie ma żadnych znanych napraw ani pęknięć, jedynie ślady normalnego użytkowania, a instrument jest dostarczany z oryginalnym, dopasowanym futerałem. Lutnie Rubio pojawiają się na rynku bardzo rzadko.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.