1966 "Jose" David Rubio SP/CSAR

Klasyczna gitara autorstwa Davida Rubio z 1966 r., z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku i częścią najwspanialszego palisandru CSA, jakiego kiedykolwiek używał, zbudowana w Nowym Jorku pod nazwiskiem „Jose” Rubio – bez żadnych napraw ani pęknięć.

Siła Flety lub Rodrígueza

Stworzony w czasach, gdy Bream grał na gitarach Rubio w Nowym Jorku – Bream grał na nich w latach 1965 i 1966 – ten Rubio ma bardzo wyraziste brzmienie, z mocą dorównującą Flecie czy Rodríguezowi z tego samego okresu. Jak u większości znakomitych Rubio, jest bardzo wyrównany i zrównoważony we wszystkich rejestrach, zachowując jednocześnie piękno i liryzm, z których słynie.

Stan

Nie ma żadnych śladów napraw ani pęknięć, jedynie normalne ślady użytkowania. To wyjątkowo piękny egzemplarz, jeden z najlepszych dzieł tego legendarnego twórcy.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.