1966 "Jose" David Rubio SP/CSAR
| Rok | 1966 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 664 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | USA |
| Luthier | David Rubio |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Gitara klasyczna Davida Rubio z 1966 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, zbudowana w Nowym Jorku przez „Jose” Rubio – z kolekcji Russella Clevelanda.
W powyższych filmach Jennifer Kim gra na tej gitarze wszystkie pięć utworów Bagatelle Williama Waltona – napisanych dla Juliana Breama – a Milena Petkovic i Branko Barnic grają na niej „Balkan Express” oraz na jeszcze jednym instrumencie Rubio z 1966 roku.
Rubio z czasów Juliana Breama
Rubio zbudował tę gitarę, gdy jeszcze mieszkał w Nowym Jorku, w latach, gdy Bream grał na swoich gitarach z 1965 i 1966 roku. Jej brzmienie jest bardzo wyraziste, z mocą porównywalną z gitarami Flety czy Rodrígueza z tamtego okresu, równe i zrównoważone we wszystkich rejestrach oraz pełne piękna i liryzmu, z których słynie Rubio.
Stan i grywalność
Jedno pęknięcie na środku szwy płyty wierzchniej jest dobrze załatane, z niewielkimi poprawkami wykończeniowymi w tym miejscu. Klucze zostały wymienione na zestaw Sloanes; poza tym gitara jest oryginalna. Pomimo większego gryfu i długiej menzury, gra się na niej pięknie i lekko, dzięki eleganckiemu, gładkiemu kształtowi gryfu.
Z kolekcji Russella Clevelanda
Gitara ta pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest opisana na stronach 52–54 książki The Classical Guitar – A Complete History .
Tło
David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów
David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.
Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce
Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.






