1966 José Ramírez „1a MT” CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a MT” z 1966 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, zbudowana w Madrycie przez Mariano Tezanosa – którego można usłyszeć w czterech powyższych filmach, w wykonaniu Edisona Pereyry, Jijiego i Saro Babikiana.

A Mariano Tezanos Ramírez

Brzmienie to klasyczny Ramírez z tej epoki, natychmiast rozpoznawalny – bogaty, gęsty, a jednocześnie czysty w każdym rejestrze, pełen tej niezbędnej ciepłej, tajemniczej i nastrojowej jakości. Jego budowniczym był Mariano Tezanos, którego stempel MT znajduje się w środku; on i AM (Antonio Martínez) są najbardziej poszukiwanymi twórcami Ramíreza, zwłaszcza biorąc pod uwagę zamiłowanie Segovii do jego MT z 1968 roku, prawdopodobnie jego ulubionego Ramíreza (więcej informacji na naszej pełnej liście twórców Ramíreza z tego okresu).

Etykieta i stan

Etykieta pochodzi z 1966 roku i ma małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora – „Modelo Segovia – Hecho a Mano – Exclusivos Distribuidores – Antigua Casa Sherry-Brener, Ltd. – Madryt · Granada · Kadyks · Chicago”. Na płycie wierzchniej znajdują się trzy drobne, włoskowate pęknięcia, które zostały fachowo naprawione małymi kołkami i łatką – wszystkie w miejscach nienaruszonych dźwiękiem (blisko krawędzi płyty wierzchniej, gdzie łączą się pudła rezonansowe, oraz pod podstrunnicą). Poza tym jest to uderzający i wyrazisty przykład topowego Ramíreza z ich złotej ery.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.