1968 José Ramírez „2a” nr 2998 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „2a” nr 2998 z 1968 roku, z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru CSA, pochodzi z Madrytu. Została zbudowana przez Manuela Cáceresa i wyposażona w najniższą akcję strun spośród wszystkich gitar Ramírez, jakie widzieliśmy.

Ramírez „2a”

Instrument ten został zbudowany w 1968 roku w słynnym warsztacie José Ramírez III , który od ponad pół wieku produkuje instrumenty, na których grają niezliczeni profesjonaliści. Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym „1a” – warsztat Ramíreza twierdził wówczas, że niższa cena wynikała albo z użycia materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak drobne sęki, lub tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo z tego, że zostały zbudowane przez ucznia, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników doszło do wniosku, że znakomity model 2a może być identyczny z wybitnym modelem 1a. Instrument ten jest w rzeczywistości wybity wewnątrz inicjałami „MC”, wskazującymi na wielkiego Manuela Cáceresa jako jego budowniczego.

Ciekawa etykieta

Co nietypowe, etykieta jest standardową, numerowaną etykietą gitar 1a, podpisaną przez José Ramírez III i oznaczoną numerem 2998 – jedynie klasa w rogu jest oznaczona jako „2a”. (Model 2a otrzymał własną etykietę kilka lat później).

Stan i grywalność

Ma trzy dobrze załatane pęknięcia: jedno w płycie rezonansowej pod mostkiem, jedno u podstawy, gdzie łączą się boki, i trzecie wzdłuż środkowego szwu z tyłu. Gitara została dodatkowo pomalowana i ma wyszczerbienia i wgniecenia na całym korpusie, ale poza tym jest w doskonałym stanie, gotowa do gry. Brzmi świetnie, dokładnie tak, jak powinien brzmieć klasyczny Ramírez z tego okresu – ten słynny dźwięk, gęsty, a jednocześnie czysty, z niezbędnym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem. Ta doskonała gitara dla gitarzysty ma również mostek przycięty dość nisko i przekształcony w system 12-otworowy, który pozwala na wyjątkowo niską akcję strun – prawdopodobnie najniższą (i najwygodniejszą) spośród wszystkich Ramírezów, jakie kiedykolwiek widzieliśmy. Mówiąc wprost, łatwa do grania i świetnie brzmiąca.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.