1969 David Rubio SP/IN

Klasyczna gitara Davida Rubio z 1969 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego, wykonana w Anglii wkrótce po powrocie artysty z Nowego Jorku. Rubio jest łatwy w grze i ma smukły gryf.

W powyższych filmach Mario Da Silva gra na tej gitarze Preludium nr 3 Villi-Lobosa, a Chad Ibison gra Preludium nr 1 Tárregi.

Z okresu „Leszcza” Rubia

Ta gitara jest doskonałym przykładem wcześniejszej twórczości, z której Rubio słynie, z okresu „Bream”. Brzmienie jest gęste i bogate, z doskonałym sustainem, zwłaszcza w wysokich tonach, z doskonałą głośnością, która nigdy nie staje się dudniąca – idealna na recital i koncert – oraz pięknem i liryzmem jego najlepszych gitar.

Grywalność i stan

Gra się na niej wyjątkowo łatwo: gryf jest smukły w porównaniu z typową dla Rubio, masywniejszą konstrukcją, dzięki czemu lewa ręka ma na nim wygodną pozycję. Poza dwoma włoskowatymi pęknięciami na wierzchu, lekko zabezpieczonymi klejem i czterema małymi kołkami, jest w doskonałym stanie jak na swój wiek. Marzenie każdego muzyka i obiekt kolekcjonerski.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.