2020 Andy Culpepper "Najmat" SP/CY

Gitara „Najmat”Andy’ego Culpeppera z 2020 r. to gitara flamenco blanca z płytą wierzchnią z świerku oraz bokami i tyłem z cyprysu, wykonana ręcznie w Ithace w stanie Nowy Jork – to model nr 118, którego projekt opowiada historię podróży Romów do Andaluzji.

„Najmat”: Romska podróż do Andaluzji

Ta gitara flamenco (nazywana po arabsku „Najmat” = „gwiazdy”) zawiera wiele odniesień do podróży Romów z Indii, przez Bliski Wschód do Europy, a ostatecznie do Andaluzji – kolebki flamenco. Niektóre z tych elementów to mozaikowy wzór rozety, zdobionej arabskimi gwiazdami (stąd nazwa tej gitary), a także specjalne rzeźbienia na płycie główki i skrzydełkach mostka. Przypominają one kształt główki – sam w sobie nawiązujący do wielu architektonicznych projektów drzwi do miejsc kultu w południowej Hiszpanii, które przez wieki gościły zarówno wyznawców mauretańskich, jak i rzymskokatolickich.

Port dźwiękowy dla Camarón de la Isla

Mały otwór dźwiękowy z boku jest hołdem dla tatuażu na dłoni Camaróna de la Isla (zobacz zdjęcie w galerii), jednego z najwspanialszych hiszpańskich romskich śpiewaków flamenco wszech czasów, który występował razem z Paco de Lucíą i Tomatito.

Dźwięk i grywalność

Choć ta gitara jest bogata w walory estetyczne, to jednocześnie zachwyca brzmieniem i wygodą gry. Jest lekka, charakteryzuje się natychmiastową reakcją i dużą głośnością, co czyni ją bardzo „flamenco” – wystarczy posłuchać Andy'ego w filmie, jak demonstruje instrument tuż po ukończeniu jego budowy. Dość powiedziane!

Zdjęcia tej gitary zrobione tuż po jej ukończeniu

Andy Culpepper: Muzyk, który został gitarzystą

Andy Culpepper dorastał w muzycznej rodzinie i zaczął grać na gitarze klasycznej jako nastolatek, a później zainteresował się flamenco – studiował flamenco nawet w Hiszpanii i od tamtej pory sporo koncertuje: solo, akompaniując i tańcząc. Jak w przypadku wielu lutników, pierwszą gitarą Andy'ego był instrument, na którym grał sam, ale po tym, jak pokazał ją wszystkim, zaczął otrzymywać zamówienia i ostatecznie postanowił zostać lutnikiem na pełen etat. Jego gitary to prawdziwy instrument „dla muzyków”, bardzo łatwy w grze i reagujący zarówno na lewą, jak i prawą rękę.

Szkolenie z Richardem Coggerem w Ithace w stanie Nowy Jork

Andy studiował pod okiem Richarda Coggera, lutnika specjalizującego się w gitarach klasycznych i flamenco, w Ithace w stanie Nowy Jork. Andy dzielił z nim przestrzeń roboczą przez kilka lat, zanim założył własny warsztat w Ithace, w którym pracuje do dziś. Buduje gitary zarówno klasyczne, jak i flamenco, a GSI jest jedynym dealerem w USA, który oferuje jego instrumenty. Przeczytaj nasz wywiad z Andym .

Torres i system usztywnień „Open Bar”

Andy uważa, że najlepsze gitary wciąż wzorowane są na projektach i pomysłach Antonia de Torresa (1817–1892) i podziwia Torresa za ciągłe eksperymentowanie z różnymi pomysłami. System usztywnienia „open bar”, w którym zewnętrzne wsporniki wachlarzowe przechodzą przez otwory w harmonicznych, jest kluczowym elementem konstrukcyjnym klasycznych gitar Andy'ego. Tworzy on niezwykle responsywne, czyste, równomierne i piękne brzmienie, które może otoczyć słuchacza swoistym „dźwiękiem przestrzennym” – to niezapomniane przeżycie, idealne do każdej sali koncertowej.

Wykonane ręcznie i wyłożone „na biało”

Andy preferuje tradycyjną metodę pracy – używa bardzo niewielu elektronarzędzi i w miarę możliwości pracuje ręcznie, aby uzyskać maksymalną kontrolę nad jakością pracy. Jego gitary są montowane poprzez połączenie gryfu z wierzchem, aby precyzyjnie określić linię środkową gitary. Ten element jest umieszczany wierzchem do dołu na solerze, czyli stole roboczym, boki są wsuwane w blok pięty i przyklejane do wierzchu za pomocą pojedynczych bloków kleju zwanych tentalonami, a na koniec montowany jest tył i zamykana skrzynka. Mostek jest przyklejany przed wykończeniem, ponieważ Andy lubi grać na wszystkich swoich gitarach „na biało” i dopracowywać brzmienie, szlifując wierzch, jeśli to konieczne. Cała gitara jest następnie polerowana szelakiem, nakładanym ręcznie tradycyjną muñecą, czyli podkładką z tkaniny.