1970 Marcelino López SP/CSAR
| Rok | 1970 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 660 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Marcelino López Nieto |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Ta gitara klasyczna Marcelino Lópeza Nieto z 1970 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została wyprodukowana w Madrycie w Hiszpanii – bez pęknięć i ze świeżo wymienionymi progami.
Zreflektowany i gotowy
Gitara, wykonana w 1970 roku, w najlepszym wydaniu reprezentuje styl, który promował. Stan jest doskonały jak na gitarę w tym wieku, bez pęknięć i uszkodzeń. Niedawno wymieniono jej progi u Yurisa Zeltinsa i jest gotowa do gry na koncertach w każdych warunkach. To fantastyczny egzemplarz jednego z najbardziej doświadczonych i wytrwałych hiszpańskich legend.
Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.
Tło
Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu
Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.
Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa
Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.
