2013 Marcelino López "Romantic Guitar" SP/PR

Gitara „Romantic Guitar” Marcelino Lópeza Nieto z 2013 r. jest wykonana w stylu XIX-wiecznym ze świerku i palo rosa (różowego palisandru), wykonana w Madrycie w Hiszpanii, z delikatnymi inkrustacjami z mieszanego drewna, pereł i kości – w stanie praktycznie jak nowy.

Gitara z epoki romantyzmu, bogato inkrustowana

Spośród wielu instrumentów z epoki, które Marcelino stworzył na podstawie projektów sprzed Torresa, gitary romantyczne, takie jak ta, zostały wykonane z dbałością o szczegóły. Powstała w 2013 roku, jest starannie wykonana, z dużą ilością subtelnych zdobień – intarsje w bloku mostka, siodełku, a nawet podstrunnicy zachwycają wykorzystaniem mieszanego drewna, masy perłowej i kości. Nawet główka gitary zdobi pięknie zdobiona perła spoczywająca na fornirze z palo rosa (różowego palisandru) – drewno to wykorzystano również na płycie tylnej i bokach.

Dźwięk i stan

Choć ma bardziej kompaktowy rozmiar korpusu niż współczesna gitara „pełnowymiarowa”, jest bardzo wygodna i łatwa w grze, a jej głośność jest zaskakująco duża. Brzmienie jest niezwykle urokliwe, idealne, by zbliżyć się do autentycznego brzmienia muzyki Sora, Giulianiego, Aguado, Legnaniego, Diabellego, Carulliego i Coste. Gitara jest praktycznie w stanie jak nowa, bez uszkodzeń ani napraw i jest gotowa na koncerty w każdych warunkach – to fantastyczny „instrument z epoki” jednej z najwytrwalszych i najbardziej doświadczonych hiszpańskich legend. W zestawie znajduje się specjalny futerał, idealnie dopasowany do wymiarów instrumentu.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.

Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu

Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.

Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa

Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.