1973 José Ramírez „1a 10-String” nr 6532 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a 10-String” nr 6532 z 1973 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – dziesięciostrunowa gitara koncertowa z warsztatu Ramíreza w Madrycie.

Gitara 10-strunowa

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczoną liczbę profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Spopularyzowana przez lata przez wielu znakomitych muzyków, takich jak Narciso Yepes, Vincenzo Macaluso i Göran Söllscher, gitara dziesięciostrunowa okazała się wszechstronnym instrumentem, szczególnie do wykonywania repertuaru, który nie do końca „mieści się” w skali standardowej gitary sześciostrunowej. Barokowa muzyka lutniowa – najpopularniejsze utwory Bacha i Weissa – wymaga od większości muzyków sześciostrunowych transpozycji dźwięków basowych o oktawę w górę lub w dół w miejscach, które zaburzają pierwotny rytm muzyczny zamierzony przez kompozytora. Gitara dziesięciostrunowa rozwiązuje wiele z tych niedogodności, a także umożliwia wykonywanie aranżacji większych utworów pierwotnie napisanych na fortepian lub większe zespoły, takich jak muzyka kameralna czy utwory orkiestrowe.

Dźwięk i stan

Ta gitara ma w sobie ten nieodłączny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił Ramíreza dzięki znakomitym nagraniom nie tylko dziesięciostrunowych muzyków, ale także Segovii i Parkeninga z tamtego okresu. Sygnowana przez José Ramírez III , na etykiecie widnieje numer 6532 i rok produkcji 1973. Stan jest doskonały jak na swój wiek – poza niewielkim (prawie niewidocznym) dobrze naprawionym pęknięciem z tyłu, gitara nosi jedynie minimalne ślady użytkowania, z kilkoma drobnymi wgnieceniami i rysami. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład udanego dziesięciostrunowego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.