1976 José Ramírez „2a” No. R1767 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez "2a" nr R1767 z 1976 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, pochodząca z Madrytu, z wykorzystaniem pięknych materiałów.

„2a” z lat 70.

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , na którego instrumentach grało niezliczona liczba profesjonalistów od ponad pół wieku – między innymi Segovia i Sting, Sabicas i Chet Atkins, Christopher Parkening i Lee Ritenour. Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym modelem „1a”; warsztat Ramíreza twierdził kiedyś, że niższa cena wynikała albo z użycia materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak małe sęki, lub tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo z tego, że zostały zbudowane przez ucznia, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników doszło do wniosku, że znakomity model 2a może być identyczny z wybitnym modelem 1a.

Grywalność i dźwięk

Wykonanie i brzmienie są tu pierwszorzędne, a brzmienie dorównuje najlepszym, jakie oferował warsztat Ramírez. Gra jest bardzo łatwa, z pięknym gryfem i łatwą akcją, co nie jest cechą charakterystyczną gitar z tamtej epoki i sposobu ich konfiguracji. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił nazwisko Ramírez.

Etykieta i stan

Posiada czerwoną etykietę 2a, której Ramírez używał od 1973 roku: z datą 1976, podpisaną przez José Ramírez III i numerem R1767 – „R” oznacza numerację 2a. Widnieje na niej również mała zielona naklejka amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Wykonana z pięknych materiałów, jest w doskonałym stanie jak na swój wiek – tylko jedno pęknięcie włoskowate z tyłu, fachowo naprawione, oraz niewielki obszar wypełnienia, który wcześniej służył jako zawleczka. Doskonały przykład znakomitego albumu Ramíreza dla aktywnego koncertującego muzyka lub artysty nagrywającego.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.