1982 José Ramírez „1a” nr 16708 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 16708 z 1982 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego – to rzadka gitara 1a zbudowana zgodnie ze standardową menzurą 650 mm. W zamieszczonym powyżej nagraniu wideo Doris Ćosić gra na niej Adagio z BWV 1001 Bacha.

Z warsztatów José Ramírez III

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczoną liczbę profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Początek lat 70. XX wieku był wciąż okresem, który wielu nazywa złotą erą warsztatu – gitara koncertowa Ramíreza cieszyła się popytem na całym świecie, przy stołach lutniczych zasiadało wielu lutników, którzy później wyrobili sobie markę, a do warsztatu tłumnie przybywali muzycy z najwyższej półki.

Dźwięk

Jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą akcją – gitary Ramírez z tamtej epoki miały zazwyczaj długą menzurę, więc ta krótsza menzura jest rzadkością, zbudowaną na długo przed modelem C86 z krótką menzurą z 1986 roku. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez – prawdopodobnie silnie inspirowane wewnętrzną okładziną z cyprysu na bokach, która wchodzi w interakcję z cedrowym wierzchem. Gitara wykonana jest z najwyższej jakości materiałów.

Etykieta i stan

Etykieta, podpisana przez José Ramírez III , nosi datę 1982 i numer 16708. Gitara jest w doskonałym stanie jak na swój wiek – bez pęknięć ani napraw, jedynie drobne przetarcia wykończenia, w tym wgniecenie struny za mostkiem przy wysokiej strunie E; poza tym stan jest zadziwiająco doskonały jak na gitarę mającą ponad 40 lat. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład gitary Ramírez dla kolekcjonera lub gitarzysty koncertowego.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.