1983 Hermann Hauser III nr 86 SP/IN

Hermann Hauser III nr 86 z 1983 roku to klasyczna gitara firmy Reisbach wykonana ze świerku i palisandru indyjskiego. To wczesny model Hausera III o luźnym, ciepłym, granym brzmieniu i pikowanym tyłem z palisandru.

W powyższych filmach Dragos Ilie gra na tej gitarze Presto-Fugato z Sonaty h-moll, op. 23 Matiegki.

Nr 86: wczesny Hauser III

Oznaczona numerem 86 i datą 1983 na etykiecie, jest jedną z pierwszych gitar Hermanna III, zbudowaną, gdy jeszcze pracował u boku ojca. Konstrukcja jest zasadniczo taka sama jak w przypadku Hausera I Segovii z 1937 roku , więc gitara ta ma te same ponadczasowe cechy, które od prawie wieku fascynują muzyków i publiczność.

Stary świerk i "pikowany" palisander indyjski

Wykonanie i materiały użyte w tej gitarze są znakomite. Posiada ona bardzo stary kawałek świerku, który pociemniał do tej samej patyny, jaką można zobaczyć na gitarze Hauser, którą zbudowałem w latach 30. XX wieku. Wysokiej jakości palisander indyjski użyty na tył i boki jest oszałamiający – ma wręcz „pikowany” wygląd, typowy dla mahoniu, co naszym zdaniem jest wynikiem procesu starzenia zachodzącego pomiędzy wykończeniem tyłu a żywicami i olejami w drewnie.

Dźwięk i stan

Poza jednym pęknięciem na płycie rezonansowej biegnącym od mostka do stopy (bardzo stabilnym i dobrze naprawionym), stan jest poza tym doskonały, gitara jest bardzo łatwa w grze, a jej brzmienie jest luźne, ciepłe i dobrze zagrane.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5