1986 Hermann Hauser III nr 157 SP/CSAR

Hermann Hauser III No. 157 z 1986 r. to klasyczna gitara firmy Reisbach wykonana ze świerku i palisandru CSA, zbudowana na podstawie projektu gitary Hauser I z 1937 r. z firmy Segovia, z postarzaną płytą wierzchnią oraz palisandrem w kolorze czerwonym i bordowym.

W powyższych filmach Pietro Ruscigno gra na tej gitarze „Rondoletto” Michele Giulianiego, Jon Mendle swój utwór „Enchantment”, Ricardo Giuffrida Allemande z BWV 1007 Bacha i „La Catedral” Olivii Chiang Barrios.

Nr 157: Patyna Hausera I z lat 30. XX wieku

Wykonanie i materiały użyte w tej gitarze są znakomite. Płyta wierzchnia to kawałek bardzo starego świerku, który pociemniał do tej samej patyny, jaką można zobaczyć na gitarze Hauser, którą zbudowałem w latach 30. XX wieku. Wysokiej jakości palisander użyty na tył i boki gitary zachwyca różnorodnością odcieni czerwieni i bordo. Na etykiecie widnieje napis „AD 1986, No. 157”.

Projekt Segowii z 1937 roku

Projekt jest zasadniczo taki sam jak w przypadku gitary Hauser I firmy Segovia z 1937 roku , więc ta gitara ma te same ponadczasowe cechy, które od niemal wieku fascynują muzyków i publiczność: niezwykłą klarowność i równowagę między głosami, wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach oraz niezrównane piękno brzmienia.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5