1989 Hermann Hauser III nr 218 SP/CSAR (ex Pepe Romero)

Ta gitara klasyczna Hermann Hauser III nr 218 z 1989 r. wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została zbudowana dla Pepe Romero , który nadał jej nazwę „Alfonsa” i wielokrotnie grał na niej na koncertach – często podczas „Concierto de Aranjuez” Rodrigiego.

„Alfonsa”: Hauser III Pepe Romero

Ta konkretna gitara została pierwotnie zbudowana dla Pepe Romero i była jego własnością, który wielokrotnie na niej koncertował. Do gitary dołączony jest list od Pepe, w którym wspomina, że nazwał ją „Alfonsa” na cześć babci Hermanna. Na etykiecie widnieje napis „AD 1989, No. 218”.

Gitara „Concierto de Aranjuez”.

Podczas gdy Pepe był jej właścicielem, kazał dodać do pudła rezonansowego cienką, przezroczystą osłonę golpeador, aby chronić ją przed rasgueados, szczególnie podczas wykonywania „Concierto de Aranjuez” Joaquina Rodriga. Gitara była często używana w tym utworze, o czym świadczą dwie małe czarne kropki po wewnętrznej stronie otworu rezonansowego, których Pepe używał do lokalizacji harmonicznych pod koniec drugiej części.

Stan

Wykonanie i materiały są jak zwykle znakomite, a mebel jest polerowany na wysoki połysk. Poza tym stan jest doskonały, w całości oryginalny, bez napraw i uszkodzeń.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5