1989 José Ramírez „1a” No. A-1924 CD/IN (ex Gianvito Pulzone)

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr A-1924 z 1989 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego, z mahoniowym pasem zamiast standardowej wyściółki z cyprysu. Kiedyś należała do Gianvito Pulzone; w powyższych filmach grają na niej Mateusz Kowalski i Wesley Park.

Krok w stronę Especial

Prawdopodobnie jedna z najczęściej granych i najbardziej znanych hiszpańskich gitar w historii, model Ramírez 1a nadal usatysfakcjonuje gitarzystów jako instrument o prawdziwie wyjątkowym brzmieniu, niezależnie od standardów. Ta konkretna gitara została zbudowana „prawie” według tych samych specyfikacji, co tradycyjne gitary 1a, które pojawiły się wcześniej; jednak zamiast cyprysowej wyściółki po wewnętrznej stronie boków, posiada ona pas z mahoniu (około połowy głębokości pudła rezonansowego), który biegnie dookoła boków, przymocowany do wyściółki płyty rezonansowej. Gianvito Pulzone rozmawiał o tym modelu wiele lat temu z Carmelo Llereną, ówczesnym pierwszym urzędnikiem w sklepie Ramírez, i dowiedział się, że jest to jeden z modeli serii, która ostatecznie doprowadziła do powstania modelu Especial (który w ogóle nie ma wyściółki po bokach). Pomysł polegał na dodaniu nieco więcej rezonansu wibracyjnego, aby uzyskać bardziej staroświeckie, tradycyjne brzmienie, jako alternatywę dla bardziej skupionego, solidnego i „pudełkowego” brzmienia gitar z cyprysową wyściółką. Dla nas brzmi to po prostu jak wspaniały Ramírez, z tym od razu rozpoznawalnym, klasycznym brzmieniem, które można wytworzyć tylko w tym słynnym warsztacie.

Etykieta i stan

Etykieta ma numer A-1924 i datę 1989. Model z 1989 roku jest w doskonałym stanie, ma jedno pęknięcie na górze naprawione ostrożnie przez Andreę Tacchi; poza tym nosi normalne, powierzchowne ślady użytkowania wynikające z lat regularnego użytkowania.

Były Gianvito Pulzone

Gianvito Pulzone jest członkiem Guitart Quartet we Włoszech. Jako solista był jedynym włoskim gitarzystą, który dotarł do finału Latin Grammy 2020 dzięki płycie CD dedykowanej Leo Brouwerowi.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.