1990 José Ramírez „1a” No. A2480 CD/IN (ex Gianvito Pulzone)

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr A2480 z 1990 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Jest to jedna z serii gitar z mahoniowym obramowaniem po bokach. Pierwotnie gitara należała do Gianvito Pulzone.

Mahoń zamiast cyprysu

Niewiele hiszpańskich gitar w historii było tak często granych i znanych, jak Ramírez 1a – a model ten nadal satysfakcjonuje muzyków jako instrument o naprawdę wyjątkowych walorach brzmieniowych, niezależnie od standardów. Ta konkretna gitara została zbudowana z „prawie” taką samą specyfikacją, jak tradycyjne gitary 1a, które pojawiły się wcześniej; jednak zamiast cyprysowej okładziny po wewnętrznej stronie boków, posiada ona pas mahoniu (około połowy głębokości pudła rezonansowego), który biegnie dookoła boków, przymocowany do okładziny płyty rezonansowej. Wiele lat temu Gianvito Pulzone zapytał Carmelo Llerenę – wówczas pierwszego urzędnika sklepu Ramírez – o tę gitarę i dowiedział się, że należy ona do serii, która ostatecznie doprowadziła do powstania modelu Especial (bez żadnej okładziny po bokach). Celem było przywrócenie nieco więcej rezonansu wibracyjnego pudła rezonansowego i starodawnego, tradycyjnego brzmienia, jako alternatywy dla bardziej skupionego, solidnego, „pudełkowego” brzmienia gitar z cyprysową okładziną. Dla nas jest to po prostu wspaniały Ramírez, z natychmiast rozpoznawalnym klasycznym brzmieniem tego słynnego warsztatu.

Etykieta i stan

Etykieta ma numer A2480 i datę 1990. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ten instrument bardzo wysoko. Jest w doskonałym stanie, z niewielkimi przetarciami na wykończeniu, ale bez uszkodzeń konstrukcyjnych ani wcześniejszych napraw.

Były Gianvito Pulzone

Pierwszym właścicielem gitary był Gianvito Pulzone, członek Guitart Quartet we Włoszech. Jako solista był jedynym włoskim gitarzystą, który dotarł do finału Latin Grammy 2020, dzięki płycie CD dedykowanej Leo Brouwerowi.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.