1990 José Ramírez „1a” No. A2468 CD/IN (ex Gianvito Pulzone)

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr A2468 z 1990 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, z mahoniowym pasem zamiast podszewki z cyprysu. Pierwotnie należała do Gianvito Pulzone – bez uszkodzeń ani napraw.

Seria prototypów ku specjalnemu

Prawdopodobnie jedna z najczęściej granych i najbardziej znanych hiszpańskich gitar w historii, model Ramírez 1a, nadal usatysfakcjonuje muzyków jako instrument o prawdziwie wyjątkowym brzmieniu, niezależnie od standardów. Ten model został zbudowany „prawie” według tych samych specyfikacji, co tradycyjne gitary 1a, które pojawiły się wcześniej; jednak zamiast cyprysowej okładziny po wewnętrznej stronie boków, posiada pas mahoniu (około połowy głębokości pudła rezonansowego), który biegnie dookoła boków, przymocowany do okładziny płyty rezonansowej. Kiedy Gianvito Pulzone zapytał o to Carmelo Llerenę, ówczesnego pierwszego urzędnika sklepu Ramírez, usłyszał, że jest to jeden z modeli serii, która ostatecznie doprowadzi do powstania modelu Especial (który w ogóle nie ma okładziny po bokach), dodając więcej rezonansu wibracyjnego pudła rezonansowego, aby uzyskać staroświeckie, tradycyjne brzmienie, w miejsce bardziej skupionego, solidnego i „pudełkowego” brzmienia gitar z cyprysową okładziną.

Etykieta i stan

Oznaczona numerem A2468 i datowana na 1990 rok, etykieta pojawia się zaledwie kilka numerów przed naszą inną gitarą Pulzone z 1990 roku, nr A2480. Dla nas brzmi po prostu jak świetny Ramírez, z tym natychmiast rozpoznawalnym, klasycznym brzmieniem. Jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw i praktycznie bez śladów wcześniejszego użytkowania.

Były Gianvito Pulzone

Gianvito Pulzone gra we włoskim Guitart Quartet i jako solista był jedynym włoskim gitarzystą, który dotarł do finału Latin Grammy 2020 dzięki płycie CD dedykowanej Leo Brouwerowi.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.