1992 (1985) José Ramírez „1a” No. I2-025 CD/IN (ex Andrés Segovia)

Gitara klasyczna José Ramírez "1a" nr I2-025 z 1992 (1985) roku, z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego, pierwotnie należała do Andrésa Segovii , a po jej odzyskaniu została ponownie opisana przez warsztat.

Ramírez Andrésa Segovii – i jego dwie etykiety

To doskonały przykład klasycznego, długoskalowego instrumentu Ramírez 1a, obecnie opatrzonego etykietą z 1992 roku i numerem seryjnym I2-025. Według dokumentacji dostarczonej przez Amalię Ramírez, jej pierwszym właścicielem był Andrés Segovia, który posiadał ją krótko przed śmiercią w 1987 roku. Oryginalna etykieta nosiła datę 1985 roku i numer seryjny H5-665. Nie jest jasne, dlaczego etykieta została zmieniona, gdy Ramírez odebrał gitarę z Segovii, ale nie ma wątpliwości, że tak było – istnieje odręczny paragon z warsztatu Ramíreza, który stwierdza, że gitara zostanie wypolerowana (ale nie ponownie polakierowana) i zmieniona etykieta z nowym numerem seryjnym. Mała, druga etykieta wewnątrz informuje: „Nº Serie Original H5-665, Año 1985”.

Dźwięk i stan

Pomijając tę niezwykłą historię, sama gitara to gitara dla każdego gitarzysty, o dużej mocy i pięknym brzmieniu, z tym nastrojowym, tajemniczym, mrocznym charakterem, który można odnaleźć w klasycznym brzmieniu Ramíreza. Jest niezwykle łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą akcją, nawet w długiej skali. Nie nosi prawie żadnych śladów użytkowania i jest w fantastycznym stanie, bez uszkodzeń ani napraw. Wspaniały Ramírez z bardzo ciekawą historią!

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.