1992 José Ramírez „Centenario Da Cámara” nr 101 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „Centenario Da Cámara” nr 101 z 1992 roku ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA – najwyższej jakości materiały z warsztatu, z dodatkowymi intarsjami, w połączeniu z wewnętrzną „półką” Da Cámara.

„Stulecie”

Jak każde Centenario, z grubsza oznacza sto lat produkcji gitar w rodzinie Ramírez. Została wykonana z najlepszych materiałów warsztatowych, zbieranych przez wiele, wiele lat: płyty wierzchnie to pierwszy wybór spośród najwyższej klasy pudeł rezonansowych, to samo dotyczy tyłu i boków. Jak pokazują zdjęcia, model ten charakteryzuje się wieloma dodatkowymi detalami, w tym rzeźbioną nakładką na piętę, intarsją z bukszpanu w główce, zwężającym się hebanem z tyłu gryfu, zakończonym „bukietem palisandru” z tyłu główki, oraz niezwykle misternymi drewnianymi inkrustacjami w purflingu i rozecie. Chociaż Ramírez twierdzi, że jest wykonana dokładnie tak samo, jak inne modele 1a, z naszego doświadczenia wynika, że są to bez wątpienia najlepsze gitary warsztatowe – o wielkiej mocy, pięknym brzmieniu i niezwykłej łatwości gry.

A Da Cámara Centenario

Ten egzemplarz z 1992 roku jest w doskonałym stanie, z niewielkimi śladami użytkowania. Jest to również jeden z modeli „Da Cámara”, z drewnianą „półką” przymocowaną do wewnętrznej strony boków na całym obwodzie plantilli – techniką José Ramírez III , polegającą na oczyszczaniu gitary z wszelkich „wilczych” tonów, co jego zdaniem również zwiększyło jej moc i klarowność. Muzycy dyskutowali na temat tego efektu, ale wszyscy zgadzają się, że to świetne instrumenty, a to jest bardzo dobry Centenario.

Etykieta

Na etykiecie Centenario widnieje numer 101 i data 1992, a w polu klasy znajduje się napis „Centenario/C664”.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.