1994 José Ramírez „1a Especial” No. I0-019 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a Especial” nr I0-019 z 1994 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Model ten został stworzony przez José Ramíreza IV z bokami z litego palisandru. W powyższym filmie Twanguero gra na niej swoją „Pampę”.

Ramírez „Especial”

Niewiele hiszpańskich gitar w historii było tak często granych i znanych, jak Ramírez 1a – a model ten nadal satysfakcjonuje gitarzystów jako instrument o wyjątkowym brzmieniu, niezależnie od standardów. Na przestrzeni lat 1a występowała w różnych „odmianach”. Ta, „Especial” – wprowadzona w latach 90. XX wieku pod kierownictwem José Ramíreza IV – posiada wszystkie standardowe cechy standardowej 1a, z jedną subtelną różnicą: jest zbudowana z litego palisandru, w przeciwieństwie do cyprysowych okładzin modeli „Tradicional”, co nadaje brzmieniu nieco większą klarowność i jasność, szczególnie w dźwięku wydobywającym się z pudełka. Do połowy lat 60. XX wieku było to standardem w przypadku standardowych modeli koncertowych Ramírez.

Dźwięk, etykieta i stan

Różnica ta spodoba się szczególnie muzykom poszukującym większej separacji między głosami, którym zależy na rozpoznawalnym brzmieniu Ramíreza. Etykieta ma numer I0-019 i datę 1994, z napisem „C664” wzdłuż krawędzi. Ten model z 1994 roku jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw, z jedynie niewielkimi śladami normalnego użytkowania na korpusie.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.