2003 José Ramírez „Centenario” nr 150 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Centenario” nr 150 z 2003 roku. Posiada płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA, polerowane na francusko. W zamieszczonym powyżej filmie Mario Da Silva gra na niej utwór „From My Window” zespołu Celil Refik Kaya.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Przez ponad pół wieku warsztat José Ramíreza budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. W pierwszej dekadzie istnienia warsztatu, pod kierownictwem Amalii Ramírez, która przejęła rodzinny biznes po śmierci brata José IV w 2000 roku, instrument powstał przy Calle de la Paz 8.

O „Centenario”

„Centenario” świętuje sto lat produkcji gitar przez rodzinę Ramírez i jest wykonany z najlepszych materiałów, które warsztat gromadził przez lata – z najwyższej klasy pudeł rezonansowych, a także z palisandrowego tyłu i boków. Zdjęcia pokazują dodatkowe detale modelu – rzeźbioną nakładkę na piętę, inkrustację z bukszpanu w główce, zwężający się hebanowy pasek z tyłu gryfu, kończący się „bukietem palisandru” z tyłu główki, oraz misterne drewniane inkrustacje rozety i purflingu. Klucze są firmy Rodgers. Ramírez twierdzi, że gitara jest zbudowana dokładnie tak samo, jak inne modele 1a, jednak z naszego doświadczenia wynika, że są to bez wątpienia najlepsze gitary, jakie warsztat produkuje.

Dźwięk, etykieta i stan

Gitara ma ogromną moc i piękno brzmienia, a do tego jest niezwykle łatwa w grze. Brzmienie ma barwę i ciepło klasycznego Ramíreza – gęste, a jednocześnie czyste, ciepłe i nieco tajemnicze. Choć była wcześniej używana, nosi minimalne ślady użytkowania i jest w fantastycznym stanie. Etykieta (Calle de la Paz 8) jest podpisana przez Amalię Ramírez, ma datę 2003 i numer 150.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Aby dowiedzieć się więcej o Ramírezie, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary ); poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.