2003 José Ramírez „Elite” nr 133 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramírez „Elite” nr 133 z 2003 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru CSA, dodatkowymi inkrustacjami i specjalnymi kluczami Rodgers.

Gitara koncertowa Ramírez z 2003 roku

Warsztat Ramírez, w którym powstała ta gitara, przez ponad pół wieku dostarczał instrumenty niezliczonym profesjonalistom: Andrésowi Segovii i Sabicasowi, Christopherowi Parkeningowi i Chetowi Atkinsowi, Lee Ritenourowi, a nawet Stingowi. Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalii Ramírez, przedstawicielki piątego pokolenia rodziny, a ta gitara powstała w pierwszej dekadzie jej kierownictwa.

O modelu „Elite”

Bardzo niewiele egzemplarzy Elite opuszcza warsztat – mamy szczęście, że widujemy jeden lub dwa rocznie – więc rzadko trafiają na rynek. Konstrukcyjnie jest zbliżony do modelu 1a Tradicional, ale wykonany jest z najcenniejszych gatunków drewna przechowywanych przez poprzednie pokolenia rodziny i charakteryzuje się kunsztem wykonania. Posiada dodatkowe intarsje na całej długości żłobienia, intarsję z bukszpanu na główce oraz niestandardowe klucze Rodgers. To Ramírez dla gitarzysty lub kolekcjonera poszukującego najlepszego z najlepszych.

Dźwięk, etykieta i stan

To wspaniały egzemplarz z 2003 roku, w doskonałym stanie. Etykieta z 2003 roku nosi numer 133 i podpis Amalii Ramírez. Z numerem 133 jest to najniższy numer Elite w naszym muzeum.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.