2006 José Ramírez „Centenario” nr 176 SP/CSAR
| Rok | 2006 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Amalia Ramírez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasycznaJosé Ramírez „Centenario” nr 176 z 2006 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA, wykończoną polerowaniem francuskim.
Gitara koncertowa Ramírez z 2006 roku
Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Powstała przy Calle de la Paz 8 w pierwszej dekadzie istnienia firmy, pod kierownictwem Amalii Ramírez, która przejęła rodzinny biznes po śmierci brata José IV w 2000 roku.
O „Centenario”
„Centenario” świętuje sto lat produkcji gitar przez rodzinę Ramírez i jest wykonana z najlepszych materiałów, które warsztat gromadził przez lata – to pierwszy wybór spośród najwyższej klasy pudeł rezonansowych, a także palisandrowy tył i boki. Jak widać na zdjęciach, gitara charakteryzuje się licznymi dodatkowymi detalami: rzeźbioną nakładką na piętę, intarsją z bukszpanu na główce, zwężającym się hebanem z tyłu gryfu, zakończonym „bukietem palisandru” z tyłu główki, oraz niezwykle misternymi drewnianymi inkrustacjami w purflingu i rozecie. Na papierze to ta sama gitara, co pozostałe modele 1a; jednak z naszego doświadczenia wynika, że Centenario to bez wątpienia najlepsze gitary wykonane przez warsztat.
Brzmienie, grywalność i etykieta
Dzięki świerkowemu wierzchowi i francuskiemu lakierowi, ten egzemplarz ma jasne, potężne brzmienie o niezwykłej urodzie i jest niezwykle łatwy w grze. W zestawie znajduje się twardy futerał. Etykieta z 2006 roku nosi numer 176 i jest sygnowana przez Amalię Ramírez.
Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez
Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.
