2011 José Ramírez „Centenario” nr 212 CD/CSAR
| Rok | 2011 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Amalia Ramírez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasycznaJosé Ramírez „Centenario” nr 212 z 2011 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA i 53-milimetrowym siodełkiem. Jest w doskonałym stanie.
Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz
Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramíreza w ciągu ostatniego półwiecza i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Instrument powstał przy Calle de la Paz 8 na początku drugiej dekady życia pod kierownictwem Amalia Ramírez , która kieruje rodzinnym biznesem od śmierci brata José IV w 2000 roku.
O „Centenario”
„Centenario” świętuje sto lat produkcji gitar przez rodzinę Ramírez i jest wykonany z najlepszych materiałów, które warsztat gromadził przez lata – z najwyższej klasy pudeł rezonansowych, a także z palisandrowego tyłu i boków. Zdjęcia pokazują dodatkowe detale modelu – rzeźbioną nakładkę na piętę, inkrustację z bukszpanu w główce, zwężający się hebanowy pasek z tyłu gryfu, kończący się „bukietem palisandru” z tyłu główki, oraz misterne drewniane inkrustacje rozety i purflingu. Ramírez twierdzi, że gitara jest zbudowana dokładnie tak samo, jak pozostałe modele 1a, jednak z naszego doświadczenia wynika, że są to bez wątpienia najlepsze gitary, jakie warsztat produkuje.
Brzmienie, grywalność i etykieta
Choć używana, gitara jest w doskonałym stanie, z niewielkimi śladami użytkowania. Ma ogromną moc i piękne brzmienie, a dzięki siodełku o średnicy 53 mm gra się na niej niezwykle łatwo. Etykieta gitary nosi datę 2011, numer 212 i jest podpisana przez Amalia Ramírez .
Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalia Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez
Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.
